Het rijke roomse leven in brabant 1900-1970

Meisjesinternaat Mariëngaarde in Aarle-Rixtel

Internaten

Op het pensionaat Mariëngaarde aan de Bosscheweg, onderdeel van het gelijknamige kloostercomplex, kregen meisjes uit de nette burgerstand les van de Zusters van Liefde van Tilburg.

Mgr. W. Bekkers en leerlingen van Mariëngaarde (bron: coll. KDC, fotonummer AFBK-1A66)

De zusters hadden op deze locatie verschillende schooltypen. Zo kon je er als meisje terecht voor lager onderwijs, mulo en lager huishoud- en nijverheidsonderwijs (lhno). Wie lerares wilde worden, kon naar de kweekschool, waar ook taalles en handwerken onderdeel waren van het curriculum.

Naar school gaan bij deze zusters betekende dat je ook enkele jaren in hun kloostercomplex introk. Ouders stuurden hun kinderen bijvoorbeeld naar zo'n opleiding omdat zij vaak in het buitenland zaten, maar ook omdat kostscholen vroeger simpelweg in hoog aanzien stonden als plekken waar een degelijke, complete opvoeding werd geboden.

Deel hieronder jouw herinneringen aan het kostschoolleven op meisjesinternaat Mariëngaarde.

Foto

Leerlingen van Mariëngaarde begroeten bisschop Bekkers (foto: collectie Katholiek Documentatie Centrum, id.nr. 1A66)

52

Reacties (52)

Riet Goosen-van Riel zei op 10 maart 2019 om 22:16 uur

Van 1954 - 1958 zat ik op Mariengaarde. In die tijd mochten we alleen in de grote vakantie, kerst - en paasvakantie naar huis.
Had in het begin zeker last van heimwee.
Maar zeker ook wel leuke dingen meegemaakt. B.v. Het jaarlijkse bezoek van de leerlingen van het blindeninstituut. We hadden dan echt een feestdag met een toneeluitvoering en biezonder lekker eten.
Ook de retraites die we ieder jaar hadden maakten wel indruk.
Er waren ook wel rare regels b.v. dat je niet met tweeen op de speelplaats mocht lopen.
We hadden een leuke rector. Daar mochten de oudste leerlingen af en toe televisie kijken.
Na het behalen van mijn mulo diploma ben ik nog even in Tilburg op de kweekschool geweest, samen met een vriendin. Maar dat was geen succes. Op Mariengaarde had ik op het laatst een eigen slaapkamer.
In Tilburg sliep je weer in chambrettes. Was dus een veel oudere kostschool. Ik ben daar na enkele weken weggegaan. En ben toen extern in Eindhoven naar de Cor Jesu kweekschool gegaan.

Marilou NillesenBHIC zei op 11 maart 2019 om 11:04 uur

Bedankt voor je bericht, Riet. Mooi om te lezen hoe je terugkijkt op deze periode. Ik kan me voorstellen dat je heimwee hebt als je alleen in die vakanties naar huis toe mag! Hoe oud was je toen (ongeveer)?

En weet je toevallig nog welk programma je hebt gezien op tv bij de rector?

Tonnie Pullens - KLerks zei op 11 maart 2019 om 22:36 uur

Ik ben ook van 1954-1957 op Mariengaarde geweest samen met mijn zus Joke die een jaar ouder is. wij hebben allebei de 6e klas van de lagere school gedaan en de ULO. Riet van Riel herinner ik me nog wel!!
De vakanties en het heimwee ( brennend heissser wüsten zand Freddy) ben ik nooit vergeten en ook de regeltjes.
"s-Morgens eerst naar de kapel voor de misdienst.
Eten in de refter ieder een klein klontje boter.
Wandelen in een lange rij door het dorp.
In het begin ook in een chambrette geslapen, later een slaapkamer.
Leuk was het met Zr Scholastique en Rector Swinkels met toneelstukjes en cabaret.
Ik denk er met een dubbel gevoel aan terug omdat het af en toe ook eenzaam was maar ik heb er wel mijn diploma's gehaald.
Toen ik weer thuis kwam was ik al mijn schoolvriendinnen uit het dorp ontgroeid en dat was weer wennen. Maar dat is intussen weer opgelost.!

Marilou NillesenBHIC zei op 12 maart 2019 om 09:19 uur

Mooie bijdrage Tonnie, bijzonder om te lezen hoe je alle twee de kanten zo belicht: enerzijds de eenzaamheid en heimwee, anderzijds de leuke activiteiten en het diploma. Welk gevoel overheerst nu het meest als je terugkijkt?

Diny Weemen zei op 12 maart 2019 om 10:58 uur

Ondanks heimwee in het eerste kwartaal kijk ik in dankbaarheid terug aan deze tijd ( 1962- 1964) in Aarle Rixtel.

Tonnie Pullens-Klerks zei op 12 maart 2019 om 11:40 uur

Het missen van een thuis was achteraf wel het meeste bijgebleven.
Mijn jongste broertje is in die tijd geboren en wij mochten niet naar huis.
Toen ik mijn Ulo-diploma had gehaald kreeg ik van het hoofd van de school te horen ; gefeliciteerd maar je hebt het niet verdiend!! Keihard. Maar ik dacht alleen maar nu kan ik hier weg.
Onderling hadden we best een leuke band en hebben ook wel plezier gehad.

Marilou NillesenBHIC zei op 12 maart 2019 om 12:42 uur

Bedankt Diny, dat van die heimwee, dat kan ik me goed voorstellen! Hoe oud was je toen?

En dank ook aan jou, Tonnie. Het blijft onthutsend om sommige dingen te lezen, zoals een nieuw broertje en niet naar huis mogen. Of je diploma ontvangen met dergelijke woorden: bizar.

Wat opvalt, is dat menigeen spreekt over de goede onderlinge band. Zouden dat ook de omstandigheden zijn geweest die zorgen voor die onderlinge solidariteit? Wat denk jij?

willemijn Tempelaars zei op 12 maart 2019 om 21:19 uur

Heb van 1956 tot 1961 op Mariengaarde gezeten. klas 6 en 4 jaar mulo. Ik ben daar vriendin van Marjo van Dijk geworden En dat zijn we nog steeds,

Marilou NillesenBHIC zei op 13 maart 2019 om 09:44 uur

Dank voor je berichtje, Willemijn! Dat is toch wel opvallend hoor, we zien hier vaker terug dat hier echt vriendschappen voor het leven zijn gesmeed. Enig idee hoe het komt dat die banden zo hecht zijn?

Ik ben benieuwd!

Rina Stalpers zei op 14 maart 2019 om 19:04 uur

Ik heb van 1960 tot 1964 op Mariengaarde gezeten. Heb daar mijn MULO diploma gehaald. In het begin best wel heimwee gehad. In die tijd mochten we om de 3 weken naar huis.

Diny Weemen zei op 14 maart 2019 om 20:45 uur

Destijds was ik 12 jaar. Heb nog steeds contact met een oud klasgenoot.

Christian van der VenBHIC zei op 15 maart 2019 om 09:52 uur

Dag Rina en Diny, fijn dat jullie hebben gereageerd. We horen graag jullie herinneringen aan jullie tijd op dit internaat. Zo krijgt ons artikeltje een menselijk gezicht door jullie verhaal. Weten jullie er meer over te vertellen?

Helena zei op 17 maart 2019 om 05:16 uur

Mijn schoonmoeder zaliger heeft rond ca. 1925 een tijd als leerling van de lagere school op dit internaat gezeten. (BR van die jaren zijn nu niet meer online in te zien..jammer) .
Uit haar verhalen o.a.: met de handen boven de dekens moeten slapen, zelfs in hartje winter. Er was volgens haar maar een goede non waarmee zij als kind te maken kreeg die - voor haar in ieder geval - empathie toonde. Dus toch een lichtpuntje. Maar heimwee...heimwee naar haar familie en naar het leven aan boord van een binnenvaartschip...ook al was dat keihard werken soms. Vond haar verhalen spannender worden wanneer ze dan vertelde over hoe het haar op zeker moment gelukt was om weg te lopen en naar de Aarlerixtelse brug of sluis 7 te gaan...waar ze wist (hoe ze dat wist?) dat op dat moment het schip van haar ouders aan zou leggen. Ze vond de tijd op deze kostschool echt een kwelling. Gelukkig hebben haar ouders haar dit niet al te lang laten ondergaan. Haar jongere zus werd later naar een kostsschool in Luik gestuurd; helaas hebben de oorlogsjaren voor deze zus een einde gemaakt aan de veel leukere jaren die zij aldaar beleefd heeft.

Els van der Linden-Maas zei op 17 maart 2019 om 12:12 uur

Ik heb een half jaar in de 5e klas op Mariëngaarde gezeten rond 1968. We hadden thuis een heel druk café en er was weinig tijd voor me. Ik zat bij juffrouw van de Ven. De meeste contacten had ik met leerlingen uit het dorp zelf, die regelmatig over de muur van het pensionaat klommen. In die tijd had de rector een jubileum en voerde we een grote musical sneeuwwitje op. Iedereen mocht meedoen op 2 na. Ik en Magda van Harteveld, wij hadden een café en bij Magda een slijterij, dat was zondig. Ik had erg veel last van heimwee en moest smorgens op mijn sokken in de refter staan en werd dan uitgelachen door de nonnen. Ik kreeg vaak te horen " Elsje Maas was niks, is niks en zal nooit iets worden"
Ik bén nu 61 en heb daar mijn leven lang last van gehad. Laag zelfbeeld en heel weinig zelfvertrouwen wat ik verdoezelde met een grote mond.
Gelukkig is het allemaal goed gekomen maar daar heb ik met hulp ook hard aan gewerkt. De nonnen hebben me fysiek nooit iets aangedaan maar ze konden je maken en breken. Als je als lievertje te boek stond bij de nonnen dan was je leven daar geweldig, zo niet dan kon je het ook echt nooit goed doen. Ik ken nog wel een paar namen maar verder heb ik die tijd toch wel verdrongen.

Ria van Lanen- Scheepens zei op 17 maart 2019 om 16:11 uur

Rond de jaren 1957 zat ik op de ulo in Mariengaarde. Ik kwam uit een groot gezin zonder moeder (vroeg overleden) en daarom was het beter naar kostschool te gaan. Ik had altijd heimwee, maar vertelde dat niet thuis; ik wilde dat mijn hardwerkende vader (bakker) niet aan doen. Een keer mocht ik mee liften naar school met kennissen, ik deed mijn uiterste best om niet te huilen, zó eenzaam was ik toen. De negatieve herinneringen overheersen. Met geen enkele non had ik een band, was gewoon een van de vele leerlingen. Vriendinnen had ik wel, dat was erg fijn. Ik ben nog steeds erg op mezelf en had op school behoefte aan privacy, dat had je daar echt niet. De rector was een goed mens en was begaan met de leerlingen. Éen non werd wel eens gepest, tijdens het bidden van de rozenkrans, had geen gezag, maar daar had ik medelijden mee. Toen ik een keer ziek naar de ziekenzaal werd gebracht en zei tegen de non dat mijn rug zo'n pijn deed kreeg ik als antwoord:"dat heb ik zo vaak...". Geen enkel bemoedigend gebaar. Op een gegeven moment stond daar, totaal onaangekondigd, mijn opa in de deuropening van de ziekenzaal. De wandeling in rijen van vier door de straat, naar Helmond en uitgelachen worden door vrolijke jeugd die op de fiets met zwemspullen achterop passeerden, die vergeet ik nooit! Op enig moment hield ik een dagboekje bij en verstopte dat onder de dakpannen naast mijn slaapkamerraam. Maar de non had natuurlijk gezien dat ik ern schreef en ik moest het inleveren. Mijn vader kreeg het met de post toegestuurd. Er stond enkel wat onnozel kattenkwaad in. Mijn vader deed er niet moeilijk over, haha! Eens had ik mij haar geblondeerd in de grote vakantie, dat was not-done natuurlijk! Toen de non vroeg of ik mijn haar had geverfd antwoordde ik dat ik de hele zomer had gezwommen en dat de zon mijn haar had gebleekt, had ze daar geen antwoord op. Er zijn nog talloze dingen te vertellen, mogelijk later meer. Toen ik slaagde voor de ULO was ik dubbel blij: 'weg van deze school' en vooruitziend naar mijn opleiding kleuterleidster in Nijmegen

Marilou NillesenBHIC zei op 18 maart 2019 om 10:32 uur

Wat een aangrijpende bijdragen om te lezen.

Want hoe groot moet je heimwee zijn om als meisje in de jaren twintig op die manier op zoek te gaan naar je ouders? Indrukwekkend Helena, ik kan me voorstellen dat je moeder sprak over een kwelling.

En Els, wat sterk dat je hier je bijdrage deelt. Onvoorstelbaar hoe er twee kinderen worden uitgesloten van een musical vanwege de 'zondige' inkomstenbron van hun ouders. En wat krachtig dat je dat hier op deze site vertelt, en die vernederingen benoemt. Maar vooral goed te vernemen dat je dit alles te boven bent gekomen. Het getuigt van een enorme veerkracht; veel respect daarvoor.

Ook voor jou, Ria. Wat een eenzaamheid moet daar hebben geheerst. Om te lezen hoe je als kind je best deed niet te gaan huilen, zorgt nu nog voor kippenvel. Misschien een vreemde vraag maar heb je iets van je ervaringen van toen zelf kunnen meenemen in je werk als kleuterleidster?

L.Verstraaten-Jansen zei op 19 maart 2019 om 09:14 uur

Mijn moeder heeft 4 of 5 jaar op deze kostschool gezeten vanaf dat zij 12,5 jaar was in 1924. Zijn er foto's uit die tijd. Zij heeft daar een moeilijke tijd doorgebracht, maar er wel enkele goede vriendinnen aan over gehouden. Ze heeft er veel over verteld.

Eva Lideaux zei op 19 maart 2019 om 10:08 uur

De 5e en 6e klas lagere school heb ik op het internaat doorgebracht.
Het was een vreselijke tijd, omdat je alleen tijdens de schoolvakanties naar huis mocht. Als je ‘s avonds in je bed lag hoorde je de kinderen langs je chambrette sluipen. De “grote” meisjes, dat waren de meisjes die ongesteld waren, moesten hun badstoffen maandverband in een klep van een grote kast doen, maar wel liefst ongezien.
Mijn vriendinnen en ik kwamen de tijd door met het smeden van ontsnappingsplannen. De leukste momenten waren het van de wijs brengen van de jonge misdienaars. Zodra zij met het gezicht naar de kapel waren gekeerd gingen wij gekke bekken trekken.
Er zaten dochters van de puddingfabriek Princen uit Aarle-Rixtel op het internaat. Die mochten ‘s avonds naar de kamer van rector Swinkels om daar hun ouders te ontmoeten.

De zusters hadden ons gezegd dat we niets mochten eten als we te communie gingen. Deed je dat toch dan deed je een doodzonde. De volgende keer als je zonder te biechten weer te communie ging werd die doodzonde dubbel. Omdat ik eens in mijn neus gepeuterd had en de korstjes opgegeten had, had ik dus een loodzware ziel met doodzonden. Als ik zou sterven kwam ik in de hel.

In de zesde klas moest je de Plechtige Communie doen. Daarvoor moest er eerst gebiecht worden. Ik nam al mijn moed bij elkaar en biechtte bij rector Swinkels dat ik een grote zondaar was. Hij moest bulderend lachen…
Dat was het einde van mijn geloof.

Gelukkig was er geen hbs op het internaat, dus ik mocht naar huis.
Ik heb nog steeds slechte herinneringen aan “de zusters van liefde, krengen van barmhartigheid” zoals wij ze noemden.

Marilou NillesenBHIC zei op 19 maart 2019 om 13:00 uur

Beste L.Verstraaten-Jansen, dank voor je berichtje. Nee, wij hebben daar geen foto's van voor handen. Via deze link vind je wat meer beeldmateriaal:

https://www.geheugenvannederland.nl/nl/geheugen/results?coll=ngvn&maxpe…

En dank Els, bedankt voor jouw bijdrage. Het blijft aangrijpend om te lezen hoe je als kind die tijd moet hebben beleefd; zo ver van huis, en echt denken dat je een grote zondaar bent. Ik kan me voorstellen dat geen goede herinneringen hebt aan die tijd. Wel heel sterk dat je je verhaal hier hebt gedeeld. Voor velen vast erg herkenbaar.

Anny van Zutven - Manders zei op 21 maart 2019 om 15:12 uur

Ik heb vanaf mijn 8 tot en met 17 in Aarle gezeten ! Last van heimwee was vooral in het begin toen je maar eens in de 3 weken naar huis mocht Veel van wat hier geschreven is herken ik. Als je geen overlast bezorgde en naar de regels van de nonnen leefde was het oké . Zij hadden geen of nauwelijks een opleiding gevolgd om met kinderen om te gaan ,vandaar dat met harde hand , de kinderen onder de duim gehouden werden . Hieruit ontstond verbroedering en saamhorigheid ,want samen was je sterker. Ook spookten wij vanalles uit om de eentonige dagen iets spannender te maken !! Dat leerde je daar ook naast de goede dingen zoals , oa met mes en vork eten , je kast tot op de millimeter opruimen , op komen voor elkaar . Gelukkig waren er enkele zusters met een warm hart ! Gelukkig bestaan de scholen nog nauwelijks en is het geen aanrader.

Anny van Zurven zei op 21 maart 2019 om 18:32 uur

De foto met monsieur Bekkers is genomen tergelegenheid van de inwijding van de nieuwe ronde kapel . Dat meisje met geruite rok en wit vestje ben ik zelf .Een fotograaf op de speelplaats was voor die tijd heel bijzonder !

Christian van der VenBHIC zei op 22 maart 2019 om 08:49 uur

Anny, wat leuk dat je jezelf op deze foto terugziet! Kende je de foto al? En herken je nog vriendinnen op de foto?

Uit jouw ervaringen met kostschool merk ik dat het echt niet altijd voor iedereen kommer en kwel was. Maar een echte aanrader bepaald ook niet...

Bedankt voor je verhaal!

Willemijn Naaijkens Tempelaars zei op 26 maart 2019 om 17:12 uur

,Marlous...Je vroeg hoe het zou komen dat de gemaakte vriendschappen op kostschool zo lang blijven bestaan. Ik weet het niet....wel is het belangrijk en heel fijn om op het pensionaat een goede vriendin te hebben...Samen lief en leed delen, Wij kwamen ook in de vakanties nog bij elkaar thuis logeren, Na de kostschool periode hebben we altijd contact gehouden, soms zat er een langere tijd tussen dat we kontact hadden maar bij de belangrijke gebeurtenissen waren we present. We zijn nu allebei oma en komen nog regelmatig bijelkaar,

Eva Lideaux zei op 26 maart 2019 om 19:09 uur

Marilou Nelissen: (19 maart 2019)
De bijdrage was van mij en niet van Els

Marilou NillesenBHIC zei op 27 maart 2019 om 10:36 uur

@Willemijn: Dat is mooi om te horen dat jullie nog steeds elkaar opzoeken! Nu allebei oma; dat schept vast ook weer een band

@Eva: bedankt voor je berichtje. Dat is slordig, excuus. Ik pas het meteen even aan

Ine Smit-Verbakel zei op 27 maart 2019 om 16:47 uur

Mijn moeder en enkele tantes hebben hier op school gezeten (mulo). Ben benieuwd of er nog foto's zijn uit de jaren 40, klassenfoto's ed. waar zij mogelijk op zouden kunnen staan.

Thijs de LeeuwBHIC zei op 28 maart 2019 om 10:54 uur

@Ine: leuk dat je onze site bezoekt! Ik ben alleen bang dat ik je niet echt verder kan helpen... Ik kan me nog herinneren hoe lastig het was om voor sommige internaten foto's te vinden met mensen erop, waaronder voor dit internaat. Als ik klassenfoto's had gevonden, dan had ik ze hier meteen geplaatst.
Maar misschien dat andere oud-leerlingen, die hier reageren, je wél op het spoor van zulke foto's kunnen brengen? Mocht ik nog wat vinden, dan laat ik het je gelijk weten. Hartelijke groeten,

Ine Smit-Verbakel zei op 28 maart 2019 om 11:21 uur

Alvast bedankt, je weet maar nooit of iemand nog wat heeft aan foto's.

Trudy Gerritsen van Lin zei op 28 maart 2019 om 22:00 uur

Wat leuk om te lezen. Zelf heb ik van 1964 tot 1967 op Mariëngaarde gezeten en denk daar met gemengde gevoelens aan terug. Toch ook veel plezier gehad. Ben erg benieuwd hoe het met iedereen gaat, het zou toch wel leuk zijn als we op deze manier weer oude contacten van vroeger kunnen herstellen.

Anny van Zutven zei op 30 maart 2019 om 21:11 uur

Ik kende de foto inderdaad en is ongeveer 58 jaar geleden geknipt .Hierbij stuur ik nog enkele namen door van meisjes die op de foto staan . Lia en Johanna van Hoey uit Boekel , Annie van Eldonk uit Handel ,Karin Schobbers uit Blerick , Willemijn Bekkers en ??Ceelen uit Uden .Vele gezichten kan ik nog wel voor de geest halen ,maar helaas de namen niet meer .

Marilou NillesenBHIC zei op 31 maart 2019 om 18:18 uur

@Ine: zo is dat, daar sluit ik me helemaal bij aan!

@Trudy: wie weet melden zich hier nog meer mensen uit je tijd; dan zou het leuk zijn om elkaar weer eens te ontmoeten

@Anny: je hebt al een aardige voorzet gegeven met al deze namen, dank daarvoor! Wie maakt het af?

Anny van Zutven-Manders zei op 1 april 2019 om 14:21 uur

Enkele namen van meisjes die op de foto staan zijn : Lia en Johanna van Hoey uit Boekel , ?? Ceelen uit Uden , Annie van Eldonk uit Handel ,Karin Schobbers uit Blerick en Willemijn Bekkers en vele herkenbare gezichten ! Wie herkent er nog meer ?

Inge Bexkens zei op 3 april 2019 om 23:05 uur

Wat leuk om te horen dat mijn moeder Anny van Eldonk ook op de foto staat. Kan iemand mij vertellen wie zij is op de foto? Mijn dochter is net bezig met een werkstuk over Mariëngaarde en zou blij zijn met deze extra informatie.

Thijs de LeeuwBHIC zei op 4 april 2019 om 09:56 uur

@Inge: leuk dat je onze site bezoekt. En natuurlijk ook heel mooi dat je dochter een werkstuk over dit internaat schrijft, en zo de familiegeschiedenis in duikt. Veel succes gewenst daarmee! Naar aanleiding van je vraag: ik hoop eigenlijk dat Anny deze pagina nog eens bezoekt, volgens mij kan zij je moeder aanwijzen op de foto. (Aangezien ze haar meteen herkende)
Ik herhaal de oproep dus maar : ) WIE KAN HIER VAN HULP ZIJN?

Anny van Zutven zei op 10 april 2019 om 16:40 uur

Inge Bexkens het meisje Annie van Eldonk staat midden op de voorgrond met wijde rok , vest en witte sokjes . Wil je nog meer weten over kostschool dan hoor ik dat wel !?

Marilou NillesenBHIC zei op 11 april 2019 om 09:58 uur

Hallo Anny, ik ben nog wel benieuwd naar iets wat je eerder zei: dat jullie nogal eens wat uitspookten om de eentonige dagen iets spannender te maken. Was het vooral ook saai? Wat deden jullie dan? En zijn jullie vaak betrapt?

Ria van Lanen zei op 12 april 2019 om 11:49 uur

haha, wat uitspoken betreft: Wij gingen stiekem naar de zolder en naar het koor achterin de kapel. Stelde niks voor, maar was wel spannend. Ook heb ik een briefje aan een touwtje naar beneden laten zakken vanuit mijn slaapkamer naar een jongen uit AarleRixtel. Ik weet niet eens meer hóe ik daar zo toe kwam. Maar hij is iig één keer naar mij thuis gefietst dus ik moet hem mijn adres gegeven hebben. Het is bij die ene keer gebleven.

Anny van Zutven zei op 12 april 2019 om 17:05 uur

Oei moeilijk om een keus te maken !! Een voorbeeld : Biechten moesten wij met de hele klas tegelijk en in de kapel blijven tot iedereen geweest was ( ongeveer 25 personen). Voor de verandering spraken wij van te voren af allemaal hetzelfde te biechten en wachten in spanning af hoe de rector hier op zou reageren !! Niet dus !! Helaas maar die wachttijd was anders dan anders.
Versjes maken over bepaalde zusters was ook erg in.
Tijdens het sporten op het veld ,ervoor zorgen dat de bal door de struiken werd gegooid, daar was nl de groentetuin met bessen of aardbeien . Onze gymkleding bestond uit een grote blauwe pofbroek en daar stopten wij de bal in en konden dan aardbeien jatten , omdat de bal zogenaamd onvindbaar was !
Ziek zijn , was pas als je koorts had , dus vreef je onder de dekens de temperatuur omhoog , wat niet altijd lukte ! Straf !
Zondags mocht je voor 15 cent en op woensdag voor 5 cent snoep kopen . Een dubbeldeurse kast met snoep werd geopend , een tafel ervoor en een non erachter . Per groep kwam je aan de beurt ! Onze taktiek , degene die voorop stonden treuzelde extra lang en stonden dicht tegen elkaar aan ! Zo konden degene die daar achter stonden hun armen ertussen steken en wat gratis snoep verkrijgen ! Liepen natuurlijk regenmatig tegen de lamp met als gevolg weken geen snoepbazar !
Hopelijk hiermee tevreden

Marilou NillesenBHIC zei op 15 april 2019 om 09:08 uur

Haha, Ria en Anny, mooie voorbeelden hoor! In de categorie kattenkwaad, maar erg vermakelijk om te lezen. En het geeft een mooi inzicht in jullie dagelijks leven daar.

Veel dank voor jullie reacties!

Michel Verhoeven zei op 2 mei 2019 om 12:42 uur

Het is erg boeiend deze verhalen te lezen. Mijn moeder vertelde ons dat zij op een kostschool in Aarle Rixtel haar middelbare school heeft gevolgd. Maar ze vertelde dat dit een MMS (Middelbare Meisjes School) was. (was toen de tegenhanger van de HBS die voor jongens bestond). Volgens mij was die MMS niet op dit internaat als ik de verhalen goed begrijp. Mijn vraag is nu of er meisjes naar een MMS in Aarle Rixtel of omgeving vanuit dit internaat konden of waren er meer internaten in deze plaats?

Norah zei op 2 mei 2019 om 14:00 uur

Deze vergissing kom ik herhaaldelijk tegen, maar de tegenhanger van de HBS voor jongens was even goed de HBS voor meisjes, ook lang geleden...;)

Thijs de LeeuwBHIC zei op 2 mei 2019 om 14:05 uur

@Michel: leuk om te horen dat je alle reacties met plezier volgt! En een goede vraag. Voor de internatenkaart baseren wij ons in eerste instantie op de “Piusalmanak”. Daarin vind ik helaas niets over een MMS-internaat in Aarle-Ristel of omgeving. Hetzelfde geldt voor deze lijst van Nederlandse kostscholen, die toch best uitgebreid is: https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_internaten_in_Nederland
Ik zie trouwens dat deze vraag al een tijdje speelt, en dat er op deze pagina al diverse mensen zich over de vraag hebben gebogen: https://www.bhic.nl/ontdekken/praat-mee/een-middelbare-meisjesschool-in… Maar ook daar lees ik nog niets over een MMS…
De enige MMS-kostscholen in Brabant die ik tijdens het maken van de kaart ben tegengekomen, zijn die in Etten, Roosendaal en Vught. Maar die kunnen het dus niet zijn geweest…
Het blijft dus nog even een mysterie..

Helena zei op 2 mei 2019 om 16:17 uur

Er was wel een MMS in het nabijgelegen Helmond, maar hier was geen kostschool aan verbonden. Weet niet of meisjes vanuit de kostschool in Aarle-Rixtel 'buiten de poort' naar Helmond mochten fietsen om daar onderwijs te volgen.

Over welke jaren spreken we eigenlijk? Zou het nog kunnen zijn dat uw moeder sprak van middelbaar meisjesonderwijs in Aarle-Rixtel en hier de Mulo van toen mee bedoeld heeft? Later werd dit Ulo genoemd, maar lang bleef men spreken over Mulo.

De MMS in Helmond werd opgericht in 1946 en heeft ruim 20 jaar bestaan totdat dit en meerdere scholentypen verdwenen. [ invoering van Mammoetwet]

Michel zei op 4 mei 2019 om 15:04 uur

Mijn dank voor de reacties. Mijn moeder is in 1923 geboren dus ik schat in dat zij ± de tweede helft van 1935 naar Aarle Rixtel is gegaan. Mariëngaarde was daar kennelijk de enige kostschool/internaat. De MMS in Helmond was er toen nog niet dus is dat geen optie. Het zou mooi zijn als er ergens registers van de diploma's zou zijn of dat er iets over in de archieven van de zusters is terug te vinden. Ik vind ook niets terug in het archief van mijn moeder. Daarom mijn zoektocht.

Ria zei op 5 mei 2019 om 00:44 uur

Mijn schoonzussen Jo en Diny van der Cruijsen hebben tijden de oorlogsjaren op Mariëngaarde gezeten. Ook haar nichtje Diny Verberk heeft daar de Mulo -opleiding gedaan. Een vriendin van Jo was Corrie van Grinsven.

Lucia Goorts Verkuylen zei op 9 mei 2019 om 21:49 uur

Erg veel heinwee gehad. We mochten in het begin ook om de drie weken naar huis van zaterdagmiddag tot zondagavond. Ik ben er geweest van 1959 tot 1964. Ik mocht wel naar huis toen mijn jongste zus geboren is. Ik weet nog wat we die middag aten filosoof (vleesstamp). Ik denk dat dit het vlees was dat ze de hele week overhielden. En dan iedere dag pianoles in een klein kamertje volgens die non had ik reamathiek in mijn vingers. Ze had het wel mis want ik heb het nu nog niet. Ik heb nog steeds kontakt met 3 vriendinnen en dat zou ik echt niet willen missen

Rini de Groot. zei op 13 mei 2019 om 22:09 uur

Met een link hieronder, in het verhaal de afbeelding van een Herinneringsprentje bij een Eerste H. Communie 1901.
https://www.bhic.nl/ontdekken/verhalen/de-eerste-h-communie

Nellie Snijders van Vijfeijken zei op 19 mei 2019 om 11:27 uur

Heb ook op Mariengaarde mulo gedaan.Heimwee is me altijd. Bijgebleven en herken hier veel opmerkingen in terug.leuk al die mooie verhalen

Marilou NillesenBHIC zei op 20 mei 2019 om 10:30 uur

Bedankt voor jullie reacties! Begrijpelijk dat heimwee vaker terugkomt in de herinneringen, maar ook mooi om te lezen dat het soms tot mooie vriendschappen heeft geleid.

Toos van Brussel-Meeuwsen zei op 21 mei 2019 om 18:18 uur

Ook ik heb 2 op Pensionaat Mariëngaarde gezeten van 1961 tot halverwege 1963.
Het eerste jaar samen met mijn jongere zusje die er weer af moest omdat mijn broertje thuis naar de kleuterschool moest. Ik bleef omdat ik na de 6de klas de MULO daar ging volgen.
Heel toevallig ging ik eergisteren met mijn man naar het klooster van de missiezusters van het Heilig Bloed in Aarle-Rixtel, opgezocht op internet, om daar een hapje te eten in de Herberg.
Het klooster van de Missiezusters ken ik nog uit de tijd dat ik op pensionaat Mariëngaarde zat en wij nogal eens vanuit de Bosscheweg in een lange rij naar dat klooster moesten wandelen. Heel wat kilometers. Daar kregen we dan wat te drinken en een versnapering en dan weer huiswaarts naar het pensionaat.
Uiteraard reden reden mijn man en ik nog eens langs de Bosscheweg waar weinig over is van het originele pensionaat. Ook de (toen nieuwe) kapel heeft een andere functie gekregen.
Veel herinneringen kwamen boven.
Ik zie me nog met lood in mijn schoenen de trap bij de hoofdingang opgaan waar de zusters je na een weekend weer verwelkomden. Ik ruik de eetgeuren in de refter. De filosoof met appelmoes waar ik al in een eerdere reactie over las, de vieze gummiachtige gehaktballen, de overgare groentes. Ik maak nu nog steeds een variant op de filosoof omdat ik daar de beste herinneringen aan heb wat eten betreft.
Bij het eten van boterhammen moesten we eerst een dubbele boterham met vlees, vaak vieze worst met vette stukjes, eten en dan pas kregen we zoet. De vieze jam had een ijzerachtige bijsmaak want die kwam uit blik. Die boterham met vlees sneed ik in 4 partjes en dan drukte ik die vier partjes zo op elkaar dat ik maar een partje had. Tegen heug en meug at ik dat op terwijl ik er flink wat thee waar de suiker al in zat bij dronk om het geheel weg te spoelen.
Ik zie de zusters broodkorsten met boter uitdelen op schooldagen rond 16.00 uur. Die korsten smaakten prima want je had honger na schooltijd.
Vroeg opstaan om naar de kapel te gaan om de mis bij te wonen met veel gezang.
Ik zie me nog stijldansen in de zaal in het weekend met andere meisjes. Ik herinner me nog het overlijden van President Kennedy waarbij wij allen voor de televisie zaten om de begrafenis te volgen. De sportdag, het snoepwinkeltje wat op zondag even open was, in de winter schaatsen bij kasteel Croy waar we te voet naar toe gingen, mijn kastje in de zaal in een hele muur van kastjes waar ik mijn spulletjes in moest leggen, mijn nummer wat op mijn servetten genaaid was en in mijn servetring stond en zo veel meer.
Ik herinner me de pingpongtafel in de recreatiezaal waar ik na school met andere meisjes graag verbleef en menig spelletje pingpong gespeeld heb.
Ik herinner me de rector, de tuinman, de lieve zusters en de strenge zusters.
Zuster Wilhelmo die maar een hand had, zuster Anthonie, de jonge zuster Marie-Antoinette van de 6de klas, de aardige zuster Roza die later is uitgetreden en van de liefste zuster in mijn herinneringen ben ik de naam kwijt.
Namen van kinderen weet ik nog vaag. Madelon Huls uit Zwolle wat mijn vriendinnetje was, de zusjes Verhoeven, de zusjes Verbruggen en van een Indonesisch klasgenootje/vriendinnetje van buiten het pensionaat Inge Bury.
Bij enkele namen die Anny van Zutven opnoemt gaat wel een belletje rinkelen.
De slaapzaal met de chambrettes waar een zuster iedere avond met wapperende rokken en rinkelende rozenkrans rondliep om te luisteren of het wel stil was.
Douchen, erin en eruit, de non hield precies de tijd bij.
Elke 14 dagen of 3 weken als dat beter uitkwam met een feestdag mochten we naar huis. De klok thuis op zondag tikte zo snel, je wist, dadelijk weer in de auto en terug naar het pensionaat. De gebouwen of huizen op de terugweg die ik liever niet zag omdat we steeds dichter bij Aarle-Rixtel kwamen.

Het uitstapje van eergisteren deed met toch weer eens op internet kijken of er nog informatie was over het pensionaat en zodoende kwam ik op deze site waar hele recente reacties op staan.

Nu zijn het jeugdherinneringen maar wat had ik een heimwee. Zo’n heimwee waardoor ik het schooljaar 1962/1963 niet afgemaakt heb maar in het voorjaar van 1963 weer thuis ging wonen.
Die lieve zuster had mijn ouders gebeld omdat ik zo ziek was van de heimwee.
Soms denk ik nog aan die tijd en hoewel mijn ouders het goed bedoelden heb ik gezworen mijn kinderen nooit naar een internaat te sturen.
Zo slecht zijn de herinneringen niet maar ziek van heimwee is een vreselijk naar gevoel en dat overheerst bij de herinneringen.
En nu ga ik filosoof maken.

Rini de groot. zei op 21 mei 2019 om 20:16 uur

Toos, prachtig ! Dat je, je verblijf aldaar met ons wilt delen en zeker de Heimwee. Wanneer wij als kind thuis uit school kwamen meteen naar
Ons Moeke, al had die meteen een karweitje. Ik denk aan de gezellige
6 dec. Sinterklaas thuis.

Rini de Groot zei op 21 mei 2019 om 20:43 uur

Sprak onlangs Mieke van Son (90) uit Uden.
Zij zat in 1941 op het Internaat in Best, reizend vanuit Uden met de Stoomtrein via Bokstel. Je moest op de speelplaats minimaal met z,n drieën samen zijn.
Na het bombardement in Best werd zij zoals haar vriendin overgeplaatst naar Aarle-Rixtel. Vanuit Uden met de bus naar St. Oedenrode waar het vriendinnetje woonde, d,r Vader bracht hun samen met de auto ! naar Aarle-Rixtel.

Reactie toevoegen

Je e-mailadres is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.