Het rijke roomse leven in brabant 1900-1970

De Paulus en Antoniuskerk in Vught

RK kerken

De H.H. Paulus en Antoniuskerk, ingewijd in 1954, stond aan de Esscheweg en was een ontwerp van E. Nijsten. Het godshuis sloot in 1991 de deuren, waarna de parochianen terechtkonden in de St. Paulus en St. Janskerk aan de Lidwinastraat.


Pastoor Maessen (foto: collectie BHIC)Pastoor Maessen zegent de eerste steen van de Paulus en Antoniuskerk, 1953. (foto: collectie BHIC, id.nr. 1634-008380)

Op de foto zien we de bouwpastoor van de Paulus en Antoniuskerk, de priester P.A.C.Th. Maessen, terwijl hij met de daarvoor bedoelde kwast (aspergillum) wijwater sprenkelt over de eerste steen van het te bouwen godshuis. Deze ceremonie, bijgewoond door een klein leger jongere en oudere geestelijken, vond plaats in juni 1953.

Het zegenen van mensen, dieren, gebouwen en kleinere objecten was een van de gebruikelijke pastorale taken en vroeger trok dat nog vele gelovigen. Auto's, scholen, paarden, vee, jachthonden, je kon het zo gek niet bedenken of het werd op deze wijze door tussenkomst van de pastoor beschermd tegen allerlei onheil.

Maessens kapelaan in die beginjaren was de twintig jaar jongere priester H.M. Vervoordeldonk. In de jaren zestig werd de H. Mis in de Paulus en Antoniuskerk opgedragen door de pastoor Th.A. Kuijpers. Over deze en andere geestelijken van vroeger (we zien er diverse op de foto) doen vast nog wel wat verhalen de ronde. Je kunt die hieronder met ons delen.

 

 

4

Reacties (4)

Anton Vogt zei op 21 december 2019 om 10:02 uur

Mijn vader heeft aan deze kerk gewerkt. Ik ging, als jongen van 10 naar de st Willibrordus basis school tegen over de kerk. Kort daar na, in 1958, zijn wij, als familie, voor goed vertroken naar Australie.

Marilou NillesenBHIC zei op 22 december 2019 om 20:25 uur

Jee Anton, meer dan zestig jaar geleden! Heb je nog veel herinneringen aan Vught?

erna zei op 20 januari 2020 om 13:26 uur

deze kerk ben ik in gedoopt. Hij stond aan het Moleneindplein en niet de Esscheweg. Ik zat op de Lidwinaschool die tot aan ongeveer 1967 meisjesschool was. De Willibrordusschool was de jongensschool. Toen ik naar de 4e klas ging werden de klassen gemengd. Ik moest naar de jongensschool. Wij hadden een leraar meneer van Spijk. Hij meende dat als je niet op lette je de borstel of schoolkrijt naar je hoofd gesmeten kreeg. Soms sloeg hij ook wel eens met de liniaal op je tafel om je bij de les te houden. Na 3 maanden werd ik weer naar de Lidwinaschool gestuurd.

Marilou NillesenBHIC zei op 20 januari 2020 om 19:28 uur

Ah ja, de laagvliegende borstel: dat fenomeen horen we hier nog wel eens voorbij komen... Was je blij weer terug te zijn op de Lidwinaschool, Erna?

Reactie toevoegen

Je e-mailadres is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.