Het rijke roomse leven in brabant 1900-1970

De H. Theresiakerk in Tilburg

De H. Theresiakerk aan het Theresiaplein werd gebouwd in een deels gotische, deels romaanse stijl en in gebruik genomen in 1930. De aangrenzende pastorie was een jaar later gereed. Beide gebouwen werden ontworpen door de architecten Hendrik Valk en Caspar van den Beld en zijn rijksmonumenten.


De H. Theresiakerk (foto: BHIC / F. v.d. Pol)

De kerk werd het middelpunt van de nieuwe parochie H. Theresia. Bouwpastoor Willem Mutsaerts zegende het godshuis in 1930 in. Op de foto hieronder zien we nog een andere pastoor van de Theresiakerk, maar dan uit de jaren vijftig en zestig namelijk de priester P.J. Verschueren. Hij werd in 1949 in de parochie ingehaald en zijn pastoraal team bestond onder andere uit de kapelaans H.C.J. van Oers en Fr.J. van der Heijden.

In 1997 werd de kerk aan de eredienst onttrokken en een jaar later werden in het leegstaande gebouw woningen gevestigd.

Pastoor P.J. Verschueren
Pastoor P.J. Verschueren (foto: collectie Katholiek Documentatie Centrum)

Reageer hieronder, deel je herinneringen aan de kerk en de parochie en vul deze pagina aan! Foto's zijn ook van harte welkom en kunnen worden verzonden naar info@bhic.nl

 

Bronnen

Reliwiki.nl, lemma Theresiakerk

35

Reacties (35)

Jeroen van Dijk zei op 19 mei 2018 om 16:49 uur

Als ex-parochiaan zou ik 10 A4-tjes vol kunnen schrijven over "Het heilige Roomse Leven" destijds in de Theresiaparochie.
Ben er gedoopt dec.1943, zat 7 jaar op de Pius X-school, werd misselijk van het iedere maand biechten, sloeg tot mijn 21e géén enkele zondagsmis over.
Omdat we een Slijterij hadden kwam regelmatig de hele klerus na de hoogmis op de borel. Ik telde dan de knoopjes van hun toog.
Frater Frederico (die nu in de hel zit) zorgde met zijn groot jongenskoor ervoor dat hoogmissen met Orgel en zang opgeluiserd werden.
Kapelaan van de Heiden was zeer geliefd vanwege zijn wereldse toegankelijke charakter. Hij was de z.g. Aalmoezenier van de jeugdbeweging.
Op sacramentsdag versierden we de straten, zetten een altaar bij de voordeur
of het Heilig Hartbeeld achter het raam en de straten werden geveegd.
De pastoor kwam dan met Baldakein, Monstrans en al door de straat waarop iedereen op de knien viel.
Zo ook als de pastoor het Heilig Sacrament bij een zieke thuisbezorgde.
Ik meen me te herinneren dat die Glas-in-loodramen geplaatst werden.
Voor ons gezin had mijn vader Bank 14 gehuurd opdat zijn 15 kinderen er
altijd plaats zouden hebben.
Om het naar de mis gaan aantrekkelijk te maken liet mijn vader iedere zondag stiekem een cent vallen wwaarmee ik dan in de Oude Langestraat een toverbal
ging trekken.
Achter in de kerk hing na de vasten een offerblok met daarop " Zuiveringsgeld".
Dat was vanwege de "Quiatertemperdagen" waarop je ook op de Woensdagen geen vlees mocht eten. Dit kon je echter afkopen met "zuiveringsgeld".
Door al dat gedoe geloof ik alleen nog in de Hel omdat daar per slot van rekening Frater Frederico in zit.

Jeroen van Dijk zei op 19 mei 2018 om 17:21 uur

AANVULLING
In de Theresiakerk hing een majestueuse Kruisweg.
Onder het zingen van het "Sabat Mater" ging de pastoor dan van statie tot statie waarbij hij telkens wat vertelde: "Jesus valt voor de derde keer met het kruis"
"Pontius Pilatus helpt Jesus het kruis op de berg Golgotha te dragen.
Was Simon van Syrene. (red.)
Met tranen in de ogen, met vreselijke pijn aan de knien van de harde kerkvloer, keken we vol eerbeid naar al die ellende aan de wand.
Toen de kerk appartementen werd gaf de Bisschop aan het kerkbestuur, eigenhandig opdracht de hele kruisweg met een MOKER aan digglen te slaan.
Pastoor, Bisschop en Kerkbestuur houden sindsdien Frater Frederico gezelschap in de hel. (zonde van heilig schennis van de bovenste plank)

Mariët BruggemanBHIC zei op 23 mei 2018 om 12:38 uur

Bedankt voor je herinneringen Jeroen. Wat een lief gebaar van je vader om tijdens de mis, die vast wel lang geduurd moet hebben, een cent liet vallen. Gold dat voor alle 15 kinderen of kregen de oudsten misschien iets anders? Of werden zij geacht om het vol te houden?

Jeroen van Dijk zei op 23 mei 2018 om 14:14 uur

Hij liet die cent NA de mis vallen want je werd geacht met eerbied en aandacht
de mis te volgen.
Nee, ik was de enige die nog met mijn vader naar de vroege mis ging. De anderen gingen naar de hoogmis of ook helemaal niet meer.
gingen naar de hoogmis of ook helemaal niet meer.

Mariët BruggemanBHIC zei op 23 mei 2018 om 19:38 uur

Maar je wist in ieder geval dat die cent ging vallen ! :)
Bedankt voor je reactie Jeroen.

Ad van Huijgevoort zei op 20 juni 2018 om 20:59 uur

Volgens paus Franciscus bestaat de hel niet.
Dus daar kunnen ze niet zijn.
Pastoor Verschueren vond ik een streng gelovige, maar toch een aardige man als hij op bezoek kwam

Jeroen van Dijk zei op 20 juni 2018 om 22:46 uur

Als de Paus dat meent, dan is het waar, hij is immer onfeilbaar.
Maar waar zijn dan al die zielen gebleven?
Hebben die een "generaal pardon" gehad en zijn die nu ook in de hemel?
Zijn de doodzonden dan ook maar meteen afgeschaft?
Ik hoop niet z.z.t. Frater Frederico met zijn latje in de hemel tegen te komen.
Met dat latje heeft ie menig leerling op zijn vingers gemept.

Ad van Huijgevoort zei op 21 juni 2018 om 07:38 uur

Och Jeroen, allemaal vragen die niet te beantwoorden zijn.
En daarom maak ik me er niet druk over.
Aan frater Frederico heb ik ook geen goede herinneringen.
Zelf ben ik er niet door op mijn vingers getikt.
En toen ik 14 jaar was, had ik er niks meer mee te maken.

Thijs de LeeuwBHIC zei op 21 juni 2018 om 10:23 uur

@ Jeroen en Ad: bedankt dat jullie de tijd hebben genomen om hier te reageren. Met plezier alles gelezen! : ) En wij houden ons vanzelfsprekend graag aanbevolen voor die A4-tjes over de Theresiaparochie, Jeroen. Zo langzamerhand maak je me toch wel nieuwsgierig naar die Frater Frederico, om maar wat te noemen. Ook al zullen dat wel niet de vrolijkste verhalen zijn, vermoed ik... En waarom moest die Kruisweg nou eigenlijk aan diggelen? Te veel moeite en kosten om deze naar een andere kerk over te brengen? Enfin, mocht je nog méér willen vertellen en een verhaal gepubliceerd willen zien in de verhalenbank van bhic.nl, stuur ons dan gerust een mail t.a.v. mij en dan gaan we dat regelen. Hartelijke groeten,

Ad van Huijgevoort zei op 21 juni 2018 om 16:15 uur

Is het wel de moeite waard om allerlei dingen te schrijven over een persoon die er niet meer is ?
Ik lees graag ervaringen en verhalen over de schooltijd van vroeger maar de nare dingen die ongetwijfeld zijn gebeurt heb ik allang achter me gelaten.
Ik heb mijn lagere schooltijd en de tijd van eerste communie en de plechtige communie (inderdaad het Vormsel) niet erg negatief ervaren.
Fraters, pastoors en kapelaans hadden hun eigen aanpak, Dat zeker, maar het was een heel andere tijd.
Als positief voorbeeld herinner ik me frater Antonius.
Een zeer zachtaardige en vriendelijke frater.
Die is zeker in de hemel, als die er is.

Rini de Groot. zei op 22 juni 2018 om 21:48 uur

Jeroen, bedankt voor de uitleg over het ‘Zuiveringsgeld’ In Uden was dit aangevuld met een tweede schaal het ‘Paasgeld,’ de betekenis daarvan is me nog steeds onbekend. Quatertemperdagen, 3 dagen in een week rond de (vier) jaargetijden.
Ondanks jij 6 jaar jonger bent, niemand herinnert hier het gebruik. Ik herinner dat er thuis iedere zaterdagavond in de vasten gebeden werd, bij nalatigheid een verschuldigd bedrag betaalt werd.
Het Zuiveringsgeld wordt soms anders gelezen en dan een andere betekenis gegeven als ‘Zuivelgeld.’ (melkproduct)

Rini de Groot. zei op 22 juni 2018 om 22:01 uur

Jeroen, welke Bisschop gaf toestemming wat betreft die Kruisweg statie en hopend voor je dat de Hel toch bestaat.
M,n broer had een kerkboekje met de Kruisweg oefening.
Bij de Kruisval las hij voor, ‘nu weet hij hoe hard hij de grond heeft geschapen.’

Ad van Huijgevoort zei op 23 juni 2018 om 07:15 uur

Ik heb in die tijd een krantenartikel gelezen toen de Theresiakerk werd ontmantelt.
Er was protest omdat de kruisweg statie werd vernield.
De waarde van de statie bleek na onderzoek niet groot te zijn.
Het was van gips gemaakt.
In goede staat slopen bleek geen optie te zijn.
Toch mag men stellen dat het gebouw mooi bewaard is gebleven.
Kan te maken hebben omdat de kerk is gebouwd door de familie Mutsaers
Ik ben er een keer met een Theresiagroep gaan kijken.
Heel mooie woonfunctie is het geworden.
Vele andere kerken werden toen en nu ook nog totaal afgebroken.
Soms worden er appartementen te koop aangeboden. Dat kan men zien op Google door het adres in te voeren. Theresiaplein 2 Tilburg.
Ook vind je daar wat meer informatie over de voormalige kerk.

Jeroen van Dijk zei op 1 oktober 2018 om 13:57 uur

"Dingen schrijven over een persoon die er niet meer is"
Als dat niet de moeite waard zou zijn dan dan kunnen we de geschiedschrijving wel opdoeken.
De ellende en frustraties die "de kerk" veroorzaakt heeft is de verklaring waarom "het geloof" op stervens na dood is.
Laat ik tot slot wat positiefs schijven:
Frater Antonius en Frater Ladislas zitten aan de rechterhand van God de Vader hoog in de hemel te wachten op de dag des oordeels waarop ze hun verheerlijkt lichaam terug zullen krijgen.

Jeroen van Dijk zei op 1 oktober 2018 om 15:20 uur

Ik kom terug op wat voorheen allemaal geschreven is.
Wat zuiveringsgeld was weten we nu.
Maar dat van die "quatertemperdagen" heb ik zelf verzonnen.
Wat ik me herinner is dat in de vastentijd ook op Woensdagen
geen vlees gegeten mocht worden.
Gebeurde dat toch dan kon je dat aan het einde van de vasten afkopen met dat Zuiveringsgeld.
We hadden thuis voor 17 personen een enorme soeppan.
Daar had mijn moeder op vrijdag perongelijk in de groentensoep, enkele bouillonblokjes gedaan.
Gevolg: 17 personen mochten die soep niet meer eten.
Maar van de Pastoor hebben we toen "dispensatie" gekregen en konden we die soep alsnoch eten zonder naar de hel te moeten.
Tijdens de Heilige Mis moest je , behalve onder de preek, op de knieën zitten.
Van dat harde knielbankje heb ik "misdienaarskniën" overgehouden. Een botuitstulping net onder de knieschijf.
Dan de vraag waarom die Kruisweg niet naar een andere kerk
is gebracht.
Dat kon niet omdat het IN de muur gemetseld was.
En het moest kapot omdat men vreesde dat het onteerd zou worden door de toekomstige bewoners. Vergelijk dit met die moker.
Tja, en dan lees ik dat er ergens iedere vrijdagavond gebeden werd !!!
Bij ons baden we iedere avond de rozenkrans, inclusief de "geheimen" en dat het hele jaar door.
En als mijn vader aanstalte maakte zijn rozenkrans uit zijn broekzak te halen, stoven de meesten de deur uit om zogenaamd huiswerk te moeten maken.
Ik als jongste was alijd de pineut.
Tijdens de rozenkrans hingen we op onze knieën een dik kwartier gebogen over de stoelzitting.
De reuk van dat hout hangt nu nog in mijn neus.
Mijn vader bad altijd voor. Maar op een keer moest mijn moeder dat doen en die struikelde bij de "zaligmakende geheimen", over het zinnetje "heerlijk vat van Gods vrucht" en bad "heerlijk gat van Gods vrucht". Van dat gebed is verder niets meer terecht gekomen.

Marilou NillesenBHIC zei op 1 oktober 2018 om 16:53 uur

Hallo Jeroen, dank voor je reactie. Ik begrijp dat je herinneringen soms een dubbel gevoel oproepen. Dat lijkt me ook heel verklaarbaar. Die donkere kant is onvermijdelijk óók verbonden aan die tijd.

Zo'n verhaal over een pan met soep waar per ongeluk bouillonblokjes in zijn gedaan, dat moet bij veel mensen herkenning oproepen (waarschijnlijk op een ietwat andere manier maar de starre redenatie die er achter schuilgaat). Net zoals je opmerking over de "misdienaarsknieën" en het bidden van rozenkrans. Soms tastbare herinneringen die je je rest van je leven met je meedraagt.

Daarom vind ik het ook prijzenswaardig en bijzonder - en ook wel erg grappig - dat je afsluit met de anekdote over het "heerlijk gat van Gods vrucht", zoals je moeder zich versprak. Ik kan me voorstellen dat dat gebed helemaal in het honderd is gelopen ;)

Jeroen van Dijk zei op 1 oktober 2018 om 17:21 uur

"Opdat tenminste één van onze jongens Priester moge worden".
Dit was vast onderdeel van het Rozenkransgebed waarover ik al vertelde.
En ook: "Gebed voor onze weldoeners." Zonder die weldoeners waren we nooit met15 kinderen gezond en wel door de oorlog gekomen.
Tot priester heeft het geen van de 9 zonen gebracht.
Wél hebben er twee op het Seminarie gezeten.
Volgens de verhalen was het daar een enorm primitieve bedoening.
Zo moest men in zijn douchehokje in z'n onderbroek douchen.
Totdat er van de 17 maar 4 meer thuis waren bleven mijn ouders
de Heer smeken dat er eentje priester zou worden.
Dit was best een zware last omdat ik de enige zoon was die nog in aanmerking kon komen.
Tot slot nog een woord over de Anti-Conceptie.
Jonge lezers zullen zich afvragen hoezo ik schrijf over ons gezin met 17 personen.
Nee, geen "lappendeken" maar van één vader en één moeder.
Volgens de leer van de kerk was sexualiteit alléén toegestaan
binnen het huwelijk en moest daarbij de mogelijkheid van Conceptie gewaarborgd zijn. Dus voorbehoedsmiddelen of "voor het zingen de kerk uit" was niet geoorloofd.
En net als ONAN zijn zaad verspillen (zie onaneren) was evenmin toegestaan.
Tot rond 1938 of zoiets was onbekend dat men aan "periodieke onthouding" kon doen.
De enige kerkeljk goedgekeurde methode om aan "Gezinsplanning" te doen.
Pas in die tijd had een Duitse Arts de "thermometermethode" ontdekt waarmee men kon bepalen wanneer een
vrouw vruchtbaar was of ook nIet.
Na het 14 e kind konden mijn ouders eindelik aan gezinsplanning gaan doen. Ziehier het resultaat, ik dus 4 jaar nadien.

Marilou NillesenBHIC zei op 1 oktober 2018 om 21:43 uur

Ja Jeroen, jouw bijdragen laten ook zeker die schurende kant van het Rijke Roomse Leven zien. Ik kan me voorstellen dat die pressie om priester te worden als een loden last op je schouders heeft gedrukt. Dat moet zeker niet eenvoudig zijn geweest.

En wat betreft conceptie, en überhaupt seksualiteit, die bijzondere benaderingswijze komt onder meer ook aan bod in dit verhaal:

https://wierookwijwaterenworstenbrood.nl/ontdekken/verhalen/voor-het-zi…

Met alle gevolgen vandien, zoals de grote gezinnen.

We waarderen jouw aanvullingen zeer, Jeroen, omdat je uit eigen ervaring vertelt hoe het was om in die tijd op te groeien, met alle facetten die daarbij als vanzelfsprekend kwamen kijken, en hoe jij dat hebt ervaren. Dank daarvoor.

Jeroen van Dijk zei op 2 oktober 2018 om 14:36 uur

****"Als een loden last op je schouders heeft gedrukt".*****
Ik ben een gedreven schijver geworden op dit "forum" omdat ik
de jongere lezers wil laten beseffen in wat voor een heerlijke tijd ze opgroeien. Een tijd zonder "loden lasten" op hun geweten.
Tegelijkertijd gebruik ik dit forum als een soort BIECHT, maar dan in zijn oorspronkelijke vorm: een bekentenis aan God maar ook aan de gemeenschap.
Zo is het askruisje op Aswoensdag een overblijfsel van het met as op het hoofd tenschandestellen van een zondaar.
Ik als jongste van de 15 ging als enige altijd samen met mijn vader naar de Mis in de Theresiakerk.
In de vastentijd eveneens door de week, s'morgens vroeg voor school. Dat was voor mij een verschrikkelijke opgave.
Bij de mis hoort ook het ontvangen van het Heilig Sacrament.
Daarvoor moet men, niet alleen nuchter, maar ook in "staat van genade" zijn.
Voor de jonge lezers: "in staat van genade" betekent:, vrij van doodzonde.
Ontvangt men de Communie in staat van doodzonde dan is dit een "zonde van heilig schennis" met als gevolg de eeuwige verdoemnis. Alleen de biecht met een volmaakt berouw kan je daarvoor nog redden.
In de godsdienstles leerden we wat allemaal zonden is en werd je geconfronteerd met afbeeldingen van zondaars in de vlammen van het eeuwige vuur. Het geweeklaag kon je als het ware horen!
De lezer zal zich intussen afvragen hoezo ditalles betrekking op mij heeft en wat die "loden last" dan wel is geweest.
De schepper heeft de mens voorzien van hormonen en die "gieren door het lichaam " beginnend met de pubertijd.
En om die hormonen te kalmeren kan men koud douchen of masturberen.
Slapen op een hard matras en denken aan onze Lieve Heer, die voor ons aan het Kruis gestorven is, helpt ook.
In klasverband moesten we iedere maand te biechten.
Behalve uit de suikerpot gesnoept te hebben kwam in iedere biecht de onkuisheid aan bod.
6 onze vaders en 6 weesgegroetjes en je ging weer vol goede voornemens en opgelucht de kerk uit.
Maar ditalles was bij lange na nog niet de "loden last" !
Omdat ik ervan doordrongen was dat onkuisheid doodzonde is,
heb ik mijn hele jeugd de poort van de hel op een kier zien staan.
Omdat ik altijd met mijn vader naar de mis ging zat ik iedere keer met het dilemma: kiezen tussen een zonde van heilig schennis door te communie te gaan, of mijn vader laten merken dat ik een zondaar ben.
Op mijn 18e ben ik in Amsterdam bij Simon de Wit als kruideniertje gaan werken en nam de gelegenheid waar op het Waterlooplein bij de Paters te gaan biechten.
De Pater verzekerde mij dat Masturbatie géén doodzonde is.
Hij nam de loodzware last van mijn schouders.
Toen ik voor het eerst op dit forum kwam schreef ik: "ik zou best 10 A4-tjes vol kunnen schrijven".
Ik denk dat ik het volbracht heb.

Jeroen van Dijk zei op 2 oktober 2018 om 18:09 uur

In een vorige bijdrage was ik in de veronderstelling dat ik de 10
A4-tjes volbracht had.
Bij nader inzien is dat niet zo. Vandaar het volgende:
Op de Pius X school zat ik in de 6e klas bij Frater Frederico.
Voor mij hadden 3 oudere broers van me eveneens bij Frederico
in de 6e klas gezeten.
Door hun verhalen over die Frater ging ik meestal met knikkende
kniën de klas in.
Ik herinner me dat als er een jongen weer eens afgepeerd werd,
ik voor me heen dat te huilen. Het was de reinste terror.
Ik benijd de huidige jeugd die met plezier naar school gaat.
Nee, ik niet, tegen het einde van de vacantie had ik 3 dagen buikpijn vanwege het vooruitzicht weer naar school te moeten.
Kerk, school en ouderlijk huis beheersten het leven en denken.
Er was geen ontkomen aan.
In mijn bijdragen schrijf ik alsof ik diep gelovig ben.
In die tijd was dat ook zo. We waren geindoctrineerd.
Zo overtuigd ik was van het geloof, zo stellig ben ik nu TEGEN.
De Fabrikant zei tegen de Pastoor: "Hou jij ze dom dan hou ik ze arm." En zo zit het .

Jeroen van Dijk zei op 2 oktober 2018 om 21:09 uur

In het voorbije handerhalf uur had ik uitgebreid geschreven over hoe wij met z'n 17-ne de zondagen en christelijke feestdagen vierden.
Helaas de DUIVEL heeft alles in een 1000-ste seconde van het scherm geveegd.
Nu ben ik dusdanig gedemotiveerd dat mij alleen nog rest te zeggen dat we allen in de hemel komen omdat we allen een kruis in ons broek hebben.

Ad van Huijgevoort zei op 22 december 2018 om 16:20 uur

Jeroen, mijn broer Toon die helaas ook niet meer onder ons is, was bevriend met jullie Stan.
Hij had ook heel slechte ervaringen met frater Frederico.
Hij is hem zijn hele leven dat vlak voor zijn 78ste verjaardag eindigde bijgebleven.
Triest eigenlijk dat iemand zo'n stempel op je leven kan drukken als je pas 10 jaar oud bent.

Ad van Huijgevoort zei op 22 januari 2019 om 20:39 uur

De verhalen die Jeroen beschrijft, herken ik ten dele. Mijn broer Toon heeft slechtere ervaring met de piusschool dan ik had. Frater Frederico echt de pik op hem. Onze Toon werd als enige van de klas toegelaten op de ambachtsschool. De frik zei, er is dit jaar niemand toegelaten op de ambachtsschool wegens plaatsgebrek. Onze Toon stak zijn vinger op en zei: " ik wel frater". Het antwoord van de Erik was: "Jij telt niet mee" Onze Toon is dat nooit vergeten. Verschrikkelijk om dat als kind van 12 jaar te ervaren. Ikzelf heb ook bij de frik in de klas gezeten. Ik heb gelukkig niets bizonders meegemaakt, maar merkte als kind wel dat hij voorkeur had voor sommige klasgenoten. Onder andere noemde wij fiep van Breugel. Wat er van waar is weet ik niet.

Hilde JansmaBHIC zei op 23 januari 2019 om 11:16 uur

Dat is wel heel naar, voor een kind van 12 jaar om zo behandeld te worden... Zo zou het niet moeten zijn; kinderen die achtergesteld worden en slecht worden behandeld terwijl andere kinderen weer als lievelingetjes worden neergezet.

Ad van Huijgevoort zei op 23 januari 2019 om 14:52 uur

Het was in die periode wel heel extreem.
In kleinere vorm kan/zal het ook nog wel voorkomen denk ik.

Hilde JansmaBHIC zei op 24 januari 2019 om 10:56 uur

Nu vraag ik me natuurlijk af of het bij andere scholen uit die tijd ook zo was... Heb je daar misschien verhalen van gehoord van leeftijdsgenoten die op andere scholen les hebben gehad? Je hebt overigens natuurlijk gelijk, maar het is wel mensen eigen om leerlingen, kinderen en andere mensen in het algemeen leuker of juist minder leuk te vinden. De crux zit 'm natuurlijk in daar goed mee omgaan. En dat gaat (althans dat hoop ik) tegenwoordig een stuk beter dan vroeger op de Piusschool.

Ad van Huijgevoort zei op 24 januari 2019 om 13:44 uur

Ik kan alleen spreken uit eigen ervaring op de Piusschool.
Het was voor veel kinderen geen fijne tijd op de "lagere school" zoals dat toen heette.
Een kind moet graag naar school gaan en dat was in die tijd zeker niet het geval.
Ik ben er nooit achter gekomen, waarom men zo autoritair was naar kinderen toe.
Zal vast een (slechte) reden hebben gehad.
Kloosterlingen die in een strak keurslijf zaten bijvoorbeeld.
Misschien dat anderen daar een visie op hebben.

Hilde JansmaBHIC zei op 29 januari 2019 om 12:36 uur

Dank je voor je reactie, Ad. We zullen de echte reden waarschijnlijk nooit weten, maar- inderdaad- misschien dat anderen hun visie erop nog kunnen delen...

Gerrardina Norcross nee Kleijn zei op 23 juni 2019 om 16:25 uur

I was born at 20 H Berkvensstraat, and was baptised at the H Theresian Kerk the same day on 2 March 1948. I remember going to mass there with my Oma and parents. My mother was English, so we ended up in Liverpool in 1952. So the only school I attended was the kleutersschool in the road parallel with H Berkvensstraat. I think the school is dance school and community centre. In 1998 we went to Brugge for my 50th birthday. We made a side trip to Tilburg and so much had changed, but the old houses were still there though they have all been demolished and the neighbourhood redeveloped. The church was undergoing some sort of refurbisment, though having read through what went before, it seems the building remains, but it is no longer a church. What I do know that m Opa, Adriaanus Wilhelmus Kleijn was given his requium mass there and there were so many people in that huge church that the service was relayed outsde by loudspeaker. My Opa has been very involved with the Netherlands underground during the war, together with his next door neighbour De Koning who was home on leave from the Navy when the Netherlands was occupied. It would be good to know if anyone remembers my Opa and my Oma she was Gerardina Huberta Kleijn. My father Jan served his apprenticeship at Philips in Eindhoven where he worked until we went to England. My father died in 1982 at the age of 57, less than a month after his birthday. My mother died last August aged 91 -a long time to remain a widow.

jeroen van dijk zei op 23 juni 2019 om 21:51 uur

voor 1965 heb ik een mevrouw van Gorp Klijn gekend,
Ze waren klnt in de zaak van mijn ouders in de N7jverstraat.

Joop Swaans zei op 20 maart 2020 om 11:17 uur

Rond 1961 heb ik het eerste jaar van mijn ULO-opleiding doorlopen aan de Pius-school in de Theresia-parochie. Ik kan me niet veel herinneren van dat jaar omdat ik het blijkbaar volledig uit mijn brein 'geblokt' heb. De kennismaking met de opgeschoten jongens die me daar naar het leven stonden was een maatje te groot voor mij na die heerlijke en veilige kindertijd op de Lagere School in de Stedekestraat.
Van de leerkrachten die er werkten (een mix van profanen en religieuzen) weet ik me ook niet veel meer te herinneren dan wat anecdotes. Wat ik wel weet is dat het hen volledig ontbrak aan empathie of enig inzicht met wie ze nou eigenlijk van doen hadden in de klas. Het was er druk en hektisch en de leerkrachten wekten bij mij de indruk dat ze zelf ook moeite hadden om te overleven.
Om een voorbeeld te geven: Ik was van jongs af aan een hartstochtelijk tekenaar (ik ben later ook naar de kunstacademie gegaan) dus ik keek elke week erg uit naar de tekenles. Helaas kreeg ik daar les van een frater die er blijkbaar niet voor doorgeleerd had. Dikke kwasten en stugge plakkaatverf, veel meer was er niet beschikbaar. We werden verondersteld om i.h.k.v. de jaarfeesten religieuze afbeeldingen te vervaardigen e.d. Ik deed mijn best om met dat klotemateriaal iets op papier te zetten maar het lukte niet erg. Daarbij kreeg ik totaal geen aandacht, die frater was de hele tijd met wat anders bezig dan behoorlijk les geven. Hij bracht de meeste tijd buiten het lokaal door. Resultaat: op elk rapport een 5 voor tekenen. Dat frustreerde me dusdanig dat ik ergens halverwege dat jaar mijn eigen tekeningen -die ik thuis maakte- dan maar mee naar school nam om aan te tonen dat het onterecht was dat ik steeds zo'n slecht punt kreeg. De frater was zeer verrast. Voortaan kreeg ik automatisch een 10 op mijn rapport, terwijl er in de lessen hoegenaamd niets aan de insteek veranderde. Die achteloze omslag vond ik zonodig nog teleurstellender dan die voormalige onderwaardering.
De hele begeleiding op die school was van dat kaliber. Tijdens de pauzes buiten voor de deur en op het Theresia-plein speelden zich drama's af en gevalletjes van prematuur hooliganisme. Niemand keek er naar om, of als ze zich er al mee bemoeiden dan straften ze de verkeerde. Ik trok me terug in mezelf en aan het eind van dat jaar werd ik van school gestuurd met een cijferlijst van louter tweeën en drieën. Er was al die tijd niemand geweest die er enige notie van genomen had, dat het niet goed met me ging. Voor mijn ouders -die er maar vaag iets van meegekregen hadden- was het een onaangename verrassing..

Mijn vader regelde daarna een plekje voor mij als 'extern' op het Juvenaat Mariahof dat -naast Piusoord- aan de Bredase Weg gelegen was. De externen werden daar toegelaten om de toenmalige terugloop qua roepingen te compenseren. De broeders penitenten die daar werkten waren veel beter toegerust op hun taak dan die lui in de Theresia-parochie en daar knapte ik geweldig van op. Daar in die bossen tussen de Bredase Weg en de Gilzer Baan doorliep ik een cruciale levensfase. Ik sloot er belangrijke vriendschappen met de andere externen en haalde alsnog, middels een drie jaar durende inhaalslag, mijn ULO-diploma.

Thijs de LeeuwBHIC zei op 20 maart 2020 om 12:05 uur

@Joop Swaans: hartelijk dank voor je bijdrage. Moet frustrerend zijn geweest dat je passie voor tekenen en kunst zo compleet over het hoofd werd gezien. En dan zo'n 100% omslag ineens... dan kun je het toch ook niet meer serieus nemen. Wat hangt er dan toch veel vanaf of je een inspirerende docent hebt of niet. Mooi dat je dat vuurtje daardoor niet hebt laten doven en je toch je eigen weg gekozen hebt.
Zo te lezen hadden je ouders - na de aanvankelijke schrik - wel goed door dat er op die school e.e.a. mis was. Goede zet van je vader om een plek te regelen op Mariahof, gelukkig was het daar beter qua lessen en medeleerlingen. Ik zie trouwens dat je op onze pagina over dat internaat al een reactie hebt achtergelaten - top!

J.Emmen- van Oers zei op 19 september 2020 om 18:32 uur

Puur toeval kwam ik op deze site te recht. Daar kwam ik de naam van mijn overleden broer tegen. Ik heet met mijn meisjesnaam ook van Oers. Dat zal U alle nu wel duidelijk zijn Mijn leeftijd zal U misschien ook interesseren??? Ik hoop in Dec. Dit jaar 89 te worden, en ben inmiddels in Nov. 63 jaar getrouwd!!! Mocht een van U mijn broer HUUB gekend hebben, dan zou ik dit graag van U vernemen. Via e-mail s.v.p tenzij dit niet toegestaan is . Dank bij voorbaat!

Ad van Huijgevoort zei op 21 september 2020 om 15:58 uur

het valt mij op dat er weinig reacties zijn va leeftijdgenoten die tussen
1946 en 1960 op de piusschool zaten.
Kan natuurlijk ook als oorzaak hebben dat mensen uit die tijd niet geïnteresseerd zijn in internet, of niet meer onder ons zijn.
We zijn tenslotte intussen bejaard.

Thijs de LeeuwBHIC zei op 21 september 2020 om 16:00 uur

@J. Emmen-van Oers: dank voor je bericht. Mocht hier iemand reageren die je broer Huub heeft gekend, dan kunnen wij als BHIC achter de schermen mailadressen uitwisselen, indien gewenst. Hartelijke groet,

Reactie toevoegen

Je e-mailadres is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.