Het rijke roomse leven in brabant 1900-1970

Mijn verblijf op pensionaat Mariëngaarde in Aarle-Rixtel

Vandaag, Hemelvaart, 30 Mei 2019, is wel een dag die me in gedachten terugvoert naar mijn jeugdjaren op de kostschool of chic gezegd pensionaat Mariëngaarde in Aarle-Rixtel. Waarom ik daar vijf jaar verbleef? Na de scheiding van mijn ouders werd mijn moeder door een stiefmoeder vervangen die het niet zo zag zitten met twee kinderen uit een vorig huwelijk van haar man... dus "opgeruimd staat netjes..." Ja, het had nog wel een bepaald aanzien in die tijd als je je kon permitteren je kinderen op een internaat te plaatsen!

Carolien, 12 jaar, plechtige communie. Gooi nooit oude schoenen weg voor je nieuwe hebt...

Mijn zus, Hanneke Dreissen, heeft dientengevolge van haar achtste tot haar achttiende levensjaar op kostscholen doorgebracht! Ze was al zes jaar op Mariëngaarde geweest en werd na haar Ulo doorgesluisd naar een volgende kostschool, "Mariënbosch" in Nijmegen, waar ze de m.m.s. volgde. Dus zo ging dat: zij van kostschool af, ik erop! Zoals ook nu nog in tehuizen, kreeg je een nummer om je kleding te merken. Dat was in ons geval nummer 111... 11 jaar lang bleef 111 op naam van Dreissen.

Verder droeg ik natuurlijk altijd de oude schoenen van mijn oudere zus. Je ziet ze wel op de foto hiernaast, van mijn plechtige communie op kostschool. Mijn eerste NIEUWE paar kreeg ik vlak daarna en weet natuurlijk nog hoe trots ik daarop was! Later op de Mulo wilde ik ook wel eens hakjes. Ik kreeg er een paar waarvan je de z.g houten hakjes kon afschroeven! Natuurlijk hoorden daar nylon kousen in, maar die kreeg ik niet. Dus jatte ik een paar van mijn zus waar al een ladder in zat! Iedereen erop wijzen natuurlijk en ik steeds héél verrast kijken, hoe is het toch mogelijk!! In die tijd kon je nog ladders laten ophalen... maar daar had ik geen geld voor! Dus blééf ik improviseren!

"Cellen"

Als klein meisje van tien jaar had ik ook al eens enkele maanden op die kostschool doorgebracht. Maar ik heb daar verder geen herinneringen aan behalve dat ik blijkbaar al zeer geïnspireerd was door de religieuze nonnen. Ik zie me nog in "een cel" liggen met mijn handjes op bed gevouwen en een "Wees gegroetje" bidden voor pappa, voor oma.... Het intens religieuze gevoel ervan was een eerste bewuste ervaring van bidden.

Hoezo heette dat slaapvertrek een cel? Het was een grote zaal met een gang door het midden waar aan beide kanten "cellen" verdeeld waren door houten schotten, grijs geschilderd met een opklapbaar planchet waarin een emaille waskom paste  vergezeld van een glas water om je tanden te poetsen. Een bed en een kleine houten kast waarin je zondagse uniform en een enkele jurk voor door de week te dragen hing, was alles wat in die cel stond, die van boven open was, en een wit gordijn had aan het voeteneind van je bed ter afsluiting ...!

Ooit kreeg ik van mijn ouders een koekoeksklokje. Ik was er zo blij mee omdat ik dan een "levend vriendje" had... Maar omdat het elk uur ook werkelijk "koekoek" zei en er dan een vogeltje uit een luikje naar buiten kwam, mocht ik het niet in mijn cel ophangen... Er hingen dennenappels aan koperen kettinkjes waaraan je moest trekken om op te winden. Nú wel te begrijpen, tóen heel teleurstellend!

Onze cellen werden op alfabetische volgorde van je achternaam toegewezen. Zo was mijn cel naast die van Ria Deenen....toen de meesten van ons geveld lagen door de Spaanse griep hoorde ik hoe zij door de dokter bezocht werd en uit de slaapzaal werd gevoerd regelrecht naar het ziekenhuis. Daar bleek ze gestorven te zijn aan die griep wat een grote indruk op me maakte...een soort eerste confrontatie dat je zelfs op onze leeftijd al dood kon gaan! We kregen allemaal een bidprentje met haar foto erop! Ik heb het altijd bewaard in het missaal wat we dagelijks in de kapel gebruikten.

Bij het doorbladeren ervan zojuist vond ik  zelfs ook nog een prentje van haar plechtige communie, gedateerd 16 juni 1957, waaruit blijkt dat ze drie maanden later op 15 september overleden was. Het bidprentje vermeldt geen geboortedatum, wel de doop datum: 25 december 1944!

Prentje ter herinnering Plechtige H. Communie Ria Deenen

Bidprentje Ria Deenen

Dagindeling

Hoe begon je dag? We werden door de non gewekt met de woorden:

"Geloofd zij Jezus Christus" en dan antwoordden wij, "In alle eeuwigheid, amen”.

Je had zo een twintig minuten om je te wassen, tanden poetsen en aan te kleden.

Door de week een donkerblauwe alpinopet op om naar de kapel te gaan voor de H. Mis.

Zondags je blauwe plooienrok, dito kleur blouse, later een roze blouse en witte alpinopet als uniform.

De oude kapel

Om half acht begon de mis. Ik had uitgevonden dat als ik op een bepaalde manier op die houten bank knielde, ik tegen flauw vallen aan kwam... dan werd ik uit de kapel geloodst en mocht in een "spreekkamer" bijkomen door een kopje thee!! Heel regelmatig gebeurde dat! Hoogst interessant, nooit argwaan gewekt!

Zondags moesten we ook nog naar het "Lof" of we moesten het rozenhoedje bidden op onze blote knieën op de grond naast onze stoel in de recreatie zaal! Ik herinner me heel goed dat ooit de vraag werd gesteld na het bidden van het rozenhoedje : " Wie belooft je leven lang elke dag het rozenhoedje te bidden?" Er gingen vingers de lucht in, maar niet die van mij ! Toen al besefte ik wat een onmogelijke belofte dat zou zijn!  Aan twaalf, dertien jarigen zo’n vraag stellen... je moet maar durven! Ook aan de belofte van mijn plechtige Communie op die leeftijd heb ik grote twijfel gehad om uit te spreken aan het altaar notabene in het bijzijn van mijn ouders: "ik beloof trouw aan Christus, mijn Koning, mijn leven lang,  met heel mijn hart Hem te dienen ,Hem te eren en lief te hebben als mijzelf"… Ik had daar liefst "te trachten" tussen geplaatst!

Er was een afscheiding tussen de "Groten" en de "kleintjes" in zowel de recreatiezaal als slaapzalen. Oh, wat wilde ik graag bij de groten horen..., maar ja, dat mocht pas als je van de lagere school af was! Ik had wel ontdekt dat de "groten" tussen de middag naar de slaapzaal gingen om maandverband te wisselen. Die badstof verbanden moesten ze in een speciale waszak doen. Ik deed dat natuurlijk "ook", hoewel er geen sprake was van de oorzaak, maar ja, dan werd ik bij de "groten" gezien... Bij gebrek aan aandacht wist ik die wel te halen... Vond op een dag uit dat je als je ziek was naar zuster Barbara, de ziekenzuster, mocht gaan en daar tegen keelpijn een soort druivensuiker snoepje kreeg. Mijn keeltje werd dagelijks gestreeld met zo’n verzachtend snoepje, dat snap je wel. Maar het gevolg was dat die komedie wel serieus genomen werd en de zuster het toch in alle bezorgdheid aan mijn vader vertelde met het verzoek of er eens een dokter naar kon kijken. Voor mijn trots kon ik niet terug uit dit toneelstuk en constateerde de dokter dat het zeer wenselijk was om de amandelen er uit te halen. Tot overmaat van ramp moest dat ook nog eens in het ziekenhuis gebeuren tijdens de carnaval vakantie!

Later, op de ULO herhaalde zich een soortgelijk gebeuren. Een bril dragen staat toch ook wel heel interessant, vooral zo’n mooi zwart montuurtje! Dus, ach wat zag ik plotseling toch slecht op het schoolbord! En ook de oogarts twijfelde geen minuut over de ernst van de noodzaak tot een bril... en ja, daar kwam dat mooie hoogst moderne brilletje op mijn neus in de klas. Maar ja, toen viel ik toch wel door de mand... Natuurlijk kreeg ik na vijf minuten hoofdpijn van dat kreng...

Na de Mis was er ontbijt in de refter. Al at je zes boterhammen, je had het maar te doen met een stukje boter zo klein als het onderste kootje van je vinger! Zoveel als ik nu op één dikke plak "peperkoek" smeer!... ha ha!

Na hooguit een kwartier vrije tijd ging je naar je klas. We hadden op de ULO les van nonnen en een enkele juffrouw uit het dorp. Ik weet nog dat zuster Albertina Duitse les gaf en bij haar eerste les aan ons haar pufpompje demonstreerde wat ze tegen een asthma aanval zou gebruiken. Zo hoefden we er niet om te lachen als het zover kwam...

We hadden voor Franse les juffrouw Wijnen. Ze was een tante van Margriet die in onze klas zat. Nooit heeft ze haar nichtje voorgetrokken, eerder het tegendeel, ze was streng voor haar. Zuster Scholastiek werd steevast "Scholletje" door ons genoemd onder elkaar, zo werd ook een non "Basje" genoemd - klein van stuk en stevig de bel schuddend in de refter!

Oud-klasgenoten

Ik las dat Willemijn Tempelaars een stukje schreef over haar verblijf op het internaat [klik hier voor de betreffende pagina]. Hallo Willemijn. Grappig dat ik altijd het gevoel heb gehad dat wij nog wel eens elkaar zouden ontmoeten! En jawel, maar geen idee dat het via de computer ooit zou zijn! Je was de oudste in onze klas, ik vond je al een dame a.h.w. Tussen ons jonge grieten! Je kwam uit Tilburg en je ouders hadden een wolververij? Ik kan het natuurlijk helemaal mis hebben. Ik hoop dat ik feed back krijg als er onjuiste herinneringen staan in mijn schrijfsel!

Connie van de Sande had zoals we dat nu uitdrukken een groeistoornis. Ze had elke dag een poeder medicijn nodig en wij mochten daar absoluut nooit aan zitten, laat staan innemen, "want dan zouden we een reus worden"!! Haar zusje Cora zat ook op ons internaat en ik ben nog ooit naar hun hotel " Het wapen van Grave" geweest, maar kreeg te horen dat Connie verhuisd was.

Marlies Remmers herinner ik me om heel andere reden. Zij was de enige in onze klas die ook een tweede moeder had, maar een hele lieve. Haar eigen moeder was overleden. Dat was anders dan bij mij thuis! Ik was dan ook vaak jaloers als het ouderdag was en mijn ouders waren er weer niet, maar haar ouders wel!

Ria Schepens, die hier ook een stukje schrijft over het "sneeuwballet" herinner ik me niet meer van gezicht, maar ik heb wel een leuke foto van dat ballet waar ik ook aan mee deed! Ballet en toneel...om nooit te vergeten. Het was mijn uitlaatklep, me creatief te voelen, ik leefde me er helemaal in uit!

"Sneeuwballet". Als ik er nu naar kijk bedenk ik wat een fantastische costuums we allemaal hadden voor zo,n  uitvoering. Wat een ontwerpen en hoeveel toewijding om ze te maken! Het is vast wel heel fijn geweest ook voor zuster Theodorus om die te maken!

Wie van onze school herinnert zich nog Marie José Derksen? Zij was de beste van ballet maar heeft op een dag op de Amerikaanse schommel een diepe snee in haar dijbeen opgelopen!

Toneel, ballet...

Wat we zoal deden in het speelkwartier? Knikkeren, ballen, landje pik, tikkertje, kastanjes uit de boom gooien met een bal en er dan met z’n allen op af rennen... Om vier uur "kroeten" brood eten! En daarna weer naar de klas om huiswerk te maken! Nee, gelummel was er niet bij! Een vast dagelijks ritme was de beste manier om zo’n tweehonderd meiden onder de knoet te houden.

Mijn zusje Hanneke had altijd al een hoofdrol gekregen als er toneel werd gespeeld. En zo kwam ik ook van een kleine rol als Pietje Bell naar koning Hadelein en Sultan Ali Ben Mekka… De prachtige kostumering staat op naam van "Doortje" ofwel zr. Theodorus. Ik was een haan met tulen veren en een heuse kam op mijn kop, ook een vos en kreeg een heerlijke karbonade voor het spel... Bijzonder was dat mijn zusje haar  naamgenoot rond leidde als de blinde kinderen van het blindeninstituut uit Grave kwamen en dat meisje mijn stem herkende in het toneelstuk als die van mijn zusje! Zo werd zij verdere jaren ná mijn zus Hanneke door míj rondgeleid.

Wie weet nog wat een bonte avond inhield? En als we toneel hadden in de gymzaal hoe we als een ketting de stoelen van de recreatiezaal naar de gymzaal aan elkaar doorgaven...en wat hield een blikken feest in?

De onderstaande foto's werden gemaakt tijdens het toneelstuk “Koning Hadelein”. Het echte zwaard wat ik draag had ik te leen van mijn vader en kwam oorspronkelijk uit Indonesië.

Terugblik en reünie

De foto hierboven is de laatste die werd gemaakt voordat we de school verlieten... Een week hierna zouden de diploma's uitgereikt worden. Dat liep wel even anders dan ik ooit had durven denken. Het koffertje met kleren uit de kostschool werd in Nijmegen bij mijn ouderlijk huis na twee dagen zo weer in de auto gezet en zonder een woord van uitleg reden we, mijn ouders en ik, van Nijmegen naar Genval, een plaats buiten Brussel. We reden een oprijlaan in naast een grote witte villa, omringd door bossen. Toen we uitstapten werd ik aan een mevrouw voorgesteld vergezeld van vijf kinderen. Hier zou ik voor die kinderen zorgen en 75 gulden per maand verdienen. "Jij redt je wel".

Einde verhaal... begin van een nieuwe episode in mijn leven...

Ik heb redelijk nog wat foto’s uit mijn kostschooltijd. Op een daarvan sta ik met Moeder overste: Moeder Caroline. Haar, dus ook mijn naamdag werd groots gevierd op 4 november, ten name van de Heilige Carolus Borromeus. Die foto is genomen door een fotograaf ter inwijding van de nieuwe kapel door monseigneur Beckers. Hier in Amsterdam, waar ik al 52 jaar woon, vroeg een man me de weg enkele jaren geleden en hoorde ik de Brabantse “g” uitspraak. Tijdens het gesprek wat volgde bleek Moeder Carolien zijn tante te zijn! Thuis bij mij heeft hij zijn tante herkend op de foto! Wat een kleine wereld hè. De onderstaande foto van moeder Caroline als novice kreeg ik jaren later door hem opgestuurd!

Moeder Caroline met familie als novice

Moeder Caroline als overste op kostschool Marïengaarde

Misschien was het, toen ik in de 6e klas van de lagere school zat, dat er een processie door het dorp werd gehouden met het Mariabeeldje in de glazen schrijn, gedragen op schouders van grote misdienaars. Met een bloemenmandje en wat danspasjes strooiden we bloemblaadjes voor het beeldje uit. Natuurlijk vergezeld van Marialiedjes.

Onze rector Swinkels heb ik nog ooit op Schiphol ontmoet toen ik 21 jaar was en heb door ons fijne gesprek indertijd mijn vlucht naar Londen gemist!

Op een dag besloot ik met mijn gezin de kostschool te bezoeken en warempel, juist die zondag bleek er een reünie van de nonnen te zijn... Ze zaten in een halve cirkel bij elkaar in de grote recreatiezaal en waren niet meer in de "pinguïn" kleding met kappen op hun hoofd! Toen ik er binnen kwam stonden ze zowat tegelijk op van hun stoel en hoor ik een zuster zeggen: "Dat is Carolien Dreissen! We hebben het gisteren over je gehad!" en weg gaat ze, om een tel later de foto te laten zien waar ik hier zojuist over schreef, met Moeder Caroline! Ik deed mijn uiterste best om me de officiële namen van de zusters te herinneren i.p.v. alle afkortingen die de ronde deden indertijd! Ze waren uiterst sportief om hun namen zelf weer aan me te zeggen. Mijn man en kinderen waren onder de indruk van een echte blik in de kostschool. Ze hadden al menig verhaal gehoord uit die tijd.

 

Even terug op kostschool...

Of ik gelukkig was op deze kostschool? Nee, eerder eenzaam, ofschoon ik bevriend was met Annemie van Nuland tot de dag van vandaag zelfs. Ik had het grote geluk dat ik in vakanties of vrije weekenden bij haar thuis mocht logeren. Dat voelde zo ontspannen, heel wat anders dan bij mij thuis! Er was altijd plaats voor me in dat grote gezin. Daar was ik haar moeder altijd dankbaar voor en heb tot op hoge leeftijd contact met haar gehouden.

Verslag uit "De Beatrijs". Ja beste lezers klasgenoten... het is allemaal gerealiseerd. Twee jaar kinderverzorging werden er in praktijk vier... In Brussel en later Londen was ik au pair en heb daar véél geleerd. Ook heb ik na vijf jaar Spaans te hebben gestudeerd  als enige van 22 leerlingen daar een diploma voor behaald! En wat cruises betreft, nee, ik heb nooit op zo'n schip gewerkt, maar er wel op velen enorm genoten samen met mijn man. Een wereldcruise van Sydney tot Genua was wel de top! Mijn man, zus én broer zijn helaas overleden... Veel geluk aan jullie allemaal, leef lang en gezond. Tot ziens op de reünie?

Zo sta ik er nu bij... 60 jaar later...

Ik zou zeggen: "wie volgt?" Zit er ooit nog een reünie in als we 75 jaar zijn? Ik heb een papiertje bewaard waar al onze namen met adres op staan van klasgenootjes... Ach, dacht ik, een reünie? Wel een beetje laat! Is er een leuke kroeg in Aarle? Wie zoekt het op? Laat maar van je horen!

"Wees gegroet" lezer dezes en geniet hopelijk in gezondheid van je oude dag...

 

Carolien van den Berg-Dreissen uit goed oud Mokum

 

[Wie contact wil opnemen met Carolien kan dit het bhic laten weten, door hier een bericht te plaatsen of te mailen naar info@bhic.nl. Wij zorgen dan dat achter de schermen contact wordt gelegd.]

 

Aanvullende foto's:

Mijn eerste kleine rol: "Pietje Bel", 3e van links.

Toneel. Hier speel ik Sultan Ali Ben Mekka. Ik weet nog dat we vóór een volière stonden voor de foto.

Toneelgroep

Ouderdag, balletuitvoering.Ballet uitvoering. Hier is te zien dat er buiten een echt podium werd gebouwd! Dat was speciaal voor Ouderdag. Ooit zei onze balletjuffrouw tegen mijn vader dat ik na de school toch vooral dóór moest gaan met ballet...

Toneel: "Het huwelijksaanzoek..." In het echt was dit jaren later wel een écht sprookje....!

Avondvoorstelling... Ik vraag me af wie toch die foto's maakte? Weet iemand dat?
In die tijd moest zoiets binnen toch met flitslampjes... Nooit iets van gemerkt!

7

Reacties (7)

Marilou NillesenBHIC zei op 22 oktober 2019 om 09:35 uur

Wat een imposant verhaal, Carolien! Imposant hoe beeldend je het leven op het pensionaat beschrijft, en hoeveel indruk het overlijden van Ria Deenen heeft gemaakt (en wat mooi dat je haar hier op herdenkt).

Dat, met alle gebeurtenissen en mooie foto's, maken je verhaal tot een belangrijk ooggetuige-verslag (en heel mooi om te lezen bovendien).
Veel dank daarvoor!

Ans van roosmalen zei op 7 november 2019 om 16:14 uur

Wat leuk dat verhaal. Ik heb dezelfde foto's ook in mijn album zitten. Ik ben nog naar de begrafenis van. Ria Deenen geweest. Volgens mij hebben we verschillende keren samen op de planken gestaan. Ik ben ook nog verschillende jaren verbonden geweest aan een toneelclub in den Bosch. Ik woon samen met mijn man al 12 jaar in Spanje. Groeten

Ans van Roosmalen zei op 9 november 2019 om 18:08 uur

Ik ben me nog eens gaan verdiepen over mijn tijd in Aarle-Rixtel. Ik heb trouwens ook gereageerd op de andere site waar zoveel verhalen op staan.
Volgens mij kregen we Engels en Duits vsn zr. Albertine, Duits pas in de tweede klas. Juffrouw Wijnen gaf Frans en aardrijkskunde. Dhr Verberne Nederlands en volgens mij ook geschiedenis. Mevr. Van Rooij gaf rekenen en boekhouden.
Zr. Scholastiek was hoofd van de lagere school. Zij was juf in de zesde klas. Ik weet nog dat ze 25 jaar in het klooster zat. Rector Swinkels heeft toen een soort revue geschreven. Ik zat toen in de zesde en hij had mij gevraagd op te schrijven of ze soms leuke dingen zei of natuurlijk vreemde teksten, die kon hij dan gebruiken.
Connie en Cora herinner ik me nog goed. Connie speelde ook toneel en was Kriebeltje. Ik was een van de spinnen meisjes. Cora was een heel mooi meisje maar ook heel stoer. Haar gebit.was een beetje scheef en ik weet niet hoe vaak ze niet naar de tandarts in Helmond is geweest.
Volgens mij kwam Marlies Remmers uit Tilburg. Zij is toch degene op de foto met een bril op. Ik lig trouwens op de brancard. Ben net uit het water gered en al helemaal droog. In dat prinsenpakje is volgens moj Chrisje Manders en Karien Olfers staat ook op de foto. Het was een stuk tussen goed en kwaad en het eindigde met het Ave Maria gezongen door Angeline de Turk. Zij kwam uit Best. Toen ik later in Rosmalen woonde ben ik haar daar nog tegen gekomen. Brengt me meteen bij Best. Mieke der Kinderen die Motje genoemd werd. Mieke was een beetje een rebel. Voor je haar iets kan vragen of tegen haar zeggen was het al wat mot je vandaar die bijnaam.
Ik ook nog in een toneelstuk gespeeld dat heette Prinses zonder hart.
Verder nog een stuk waar Toos der Kinderen in speelde als Doedeltje ik was de dochter van de sultan, ik weet niet meer hoe ik heette. Lieke van der Meijden uit Heeswijk Dinther speelde ook mee, Tilly Schrier uit Leiden was mijn vader, een zekere Mia die een blond slavinnetje speelde dat heel goed kon zingen heeft het lied van Jules de Corte "ik zou wel eens willen weten" gezongen.
De sportdagen waren ook apart. Die gingen tussen Eindhoven, Lierop, oerle en Aarle. Ik deed graag mee. Een keer hebben we gedaan of we eerste waren geworden. Rector Swinkels had een beker gekocht en wij in polonaise door het internaat.
Ik weet niet meer met welke zuster we naar het WK judo hebben gekeken in het huis van de rector, maar Anton Gesink werd toen wereldkampioen.
Marie Jose kwam uit Limburg en zij.danste een pas de deux altijd met een leerling uit fe hoogste klas. Het was inderdaad heel mooi.
De appeltjes uit de tuin waren ook heerlijk. Iemand stond op wacht en gauw iemand de tuin. Rolschaatsen deden we ook veel, wedstrijden hardrijden en kunstrijden.
Zr. Aleidis was het hoofd van de MULO, ze zat on Eindhoven op piano en orgelles. Ze kon heel goed improviseren en deed dat ook in de kapel. Soms ging ze in de recreatiezaal achter de piano zitten. Grweldig wat kon die spelen.
We hadden ook nog een niet zo'n aardig lied. Ik weet niet meer op welke wijs het was, maar de tekst is als volgt:
Ik wou dat Aarle van was was en daar de zon op scheen en dat er dan een plas was waar Aarle in verdween
Dan zou ons moeder zeggen zeg kon kom jij maar thuis want bij die Aarlese nonnen daar is het heus niet pluis
En dan
Kostschoolleven is geen leven varia
Wasik maar bij ons moeder gebleven varia
Al die zorgen en verdriet hadden we bij ons moeder niet
Varia varia varia.
Ik weet niet of je dit verhaal nog leest Caroline maar volgens mij heb ik je og een keer in Heeze gezien met de Brabantse dag. Maar dat is al heel lang geleden. Misschien rond 1970. Ik wist het niet zeker dus heb je niet aangesproken, misschien stom.
Ik hen niet zo'n vervelende tijd gehad, in het begin wel. Maar mijn dagen werden naderhand goed gevuld. Ik was overal bij en daarom ook een jaar langer over de MULO gedaan. Ik kon goed leren maar mijn interesses lagen ergens anders. Ik wilde ook naar de toneelschool maar mocht dat niet van mijn ouders. Op school werd gezegd, als jij slaagt slaagt iedereen. Op een na is dat ook gebeurd. Heb toen toch wel heel goede punten gehaald. En toneelspelen heb ik nog een aantal jaren gedaan. Zo een heel verhaal. Misschien komen bij oud pensionadas ook nog herinneringen boven. Ik ben benieuwd.

Thijs de LeeuwBHIC zei op 13 november 2019 om 15:01 uur

@Ans: wat mooi om te zien hoeveel zo'n verhaal allemaal bij je heeft opgeroepen. En dan hebben we er ineens een compleet verhaal bij, super! Ook deze heb ik met veel plezier gelezen. Jij bent dus het meisje op de brancard : ) Leuk om jezelf dan ineens hier terug te zien. Carolien ging echt helemaal op in zulk toneel en ik lees dat die interesse bij jou dus ook nog een tijd is gebleven na het internaat.

Ik zal Carolien laten weten dat je hebt gereageerd, Ans, we hebben best veel gebeld in de aanloop naar dit verhaal en ik weet zeker dat ze het geweldig vindt om hiervan te horen.
Hartelijke groeten uit Nederland!

Ans van Roosmalen zei op 15 november 2019 om 08:38 uur

Ik heb me nog niet voorgesteld met fe naam die ik nu voer en dat is Ans van de Pol. Ik doe dit omdat ik me afvraag hoe BHIC ertoe gekomen is zoiets op te zetten. Ik heb namelijk als vrijwilliger bij het archief gewerkt voor ik naar Spanje verhuisde. Dat zal van. 2002 tot 2006 zijn geweest. Ik moest geboorten en huwelijken invoeren in de computer. Die dinsdagmorgens waren erg gezellig, de receptioniste die ik me nog herinner heette Riekie, volgens mij was ze lastst op TV met verborgen verleden. Zo dat wilde ik ook nog even kwijt, oja de toneel club in 'shertogenbosh was Ons Verbond, zelfs als katholiek mocht ik daar bij komen. Maar ook de regisseur in die tijd was Kees Spierings, groeten

Thijs de LeeuwBHIC zei op 18 november 2019 om 15:03 uur

Ah oké! Dat was ruim voordat ik er kwam werken, maar Rikie ken ik die werkt hier nog : )
De aandacht van het bhic voor internaten maakt deel uit van een breder project, gericht op het tot leven wekken van het roomse leven van vroeger. Daar is een hele site voor gemaakt: https://wierookwijwaterenworstenbrood.nl/
Daarop staat o.a. info over alle kerken, kloosters, Lourdesgrotten en typen broeders/paters/fraters/zusters in Brabant, mét kaarten erbij. Het plan om dit te realiseren was er al geruime tijd voordat ik er bij betrokken raakte trouwens - ik meen 2011/2012 zijn de eerste stappen gezet. De internaten zijn de meest recente toevoeging. Het is voor heel veel Brabantse mannen en vrouwen een stuk van hun verleden, maar hoe alles eraan toeging achter de deuren van zo'n kostschool daar weten we eigenlijk nog maar heel weinig van. Deze site is in de eerste plaats bedoeld om de ervaringen van die oud-leerlingen te verzamelen, om mensen weer met elkaar in contact te brengen en om (via hen) ook foto's en andere bronnen betreffende dat kostschoolleven veilig te stellen.

(dus mocht je nog foto's, rapporten e.d. van toen hebben... je weet ons te vinden)

P.S. Carolien heb ik gemaild. Ik laat het je weten zodra ik wat hoor.

Carolien van den Berg Dreissen zei op 18 november 2019 om 17:08 uur

Hallo Ans,
Leuk dat je reageert op mijn verhaal en dat het je inspireerde om de kostschooltijd weer in je herinnering te halen. Grappig dat jij dus op die brancard ligt !! ...en zoveel titels en inhoud van toneelstukken weet! Dat je me niet aangesproken hebt is heel juist want ik kan dat niet geweest zijn! Ben nl nooit in Heeze geweest in die tijd.
Wat ken je ook nog veel namen van meisjes op foto,s! Ze komen daardoor ook wel weer een beetje bij me terug in beeld!
Heb je het naar je zin in Spanje? Was er een Spaanse Don Juan die je heeft verleid?...
Gaat me niets aan hoor! Ik wens je buena suerte , salud, dinero y amor....
Carolien.

Reactie toevoegen

Je e-mailadres is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.

Platte tekst

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.