Het gaat om de moord op 'oma Mok', een Chinese restauranthoudster uit Breda. Haar gewelddadige dood kreeg dit jaar veel aandacht door een tv-serie van Videoland die ook door KRO-NCRV werd uitgezonden. Van de zes verdachten hadden drie meisjes in Maria Rabboni gewoond. Ieder van hen werd voor hun aandeel tot twee jaar cel veroordeeld. Drie jongens kregen ieder tien jaar.

Ook de moordzaak van het 7-jarige meisje Kumral Bagci uit Den Haag heeft een link met het Teteringse kindertehuis. Kumrals zus Selma woonde een deel van haar jeugd in Maria Rabboni. Dan is er nog de moord op Gina Vreedzaam. Ook zij was bewoonster van het Teteringse kindertehuis. Gina werd een aantal jaren na haar vertrek tijdens werkzaamheden als prostituée in Papendrecht gewurgd.

Eind 2019 begon ik, oud-Telegraaf journalist, een zoektocht naar naam en herkomst van ‘het meisje van Teteringen’. Zo heet in de volksmond het moordslachtoffer dat op 25 december 1990 werd gevonden in het bosgebied Cadettenkamp, in de voormalige gemeente Teteringen dat sinds 1997 onderdeel is van Breda.

Het ontzielde lichaam was als oud vuil onder een tapijt langs de kant van de Galgestraat gedumpt op minder dan een kilometer afstand van het kindertehuis Maria Rabboni. Dat afgelegen deel van het Cadettenkamp werd in de jaren negentig, toen er nog geen mobiele navigatie bestond, door de weinige bewoners ‘het Siberië van Teteringen’ genoemd.

Wie daar niet thuishoorde, kwam er niet. Als dat ook gold voor de moordenaar van ‘het meisje van Teteringen’, die haar daar dumpte, ligt de oplossing mogelijk ‘om de hoek’. Was hij destijds een buurtgenoot, of iemand die het gebied kende, bijvoorbeeld als loonwerker bij een boer?

Ik kreeg bij mijn inspanningen tot identificatie steun van dorpsgenoten, maar ook van anderen, zoals Jan Rijsdijk, de Rotterdamse Havenman van het Jaar 1990, die financiële steun verleende.

Het leidde tot twee boeken (Het meisje van Teteringen – 2020 en Dagboek van een Moordzaak -2022, beide uitgegeven door Woordmagie van John van Ierland in Breda). Een lied dat is terug te vinden op YouTube (Het meisje van Teteringen – uitgevoerd door orkest KlaarWakker, 2020, op tekst van Jaap Oomen naar een compositie van William van Steen). Een inmiddels van internet gehaalde website gebouwd door Daniël Maldonado uit Leek (G) en het onthullen door burgemeester Paul Depla van Breda van een herdenkingsbordje met QR-code in het Cadettenkamp. Ook werd er een oproep in zeven talen gemaakt voor mogelijke verwanten en bekenden van het moordslachtoffer.

Alle activiteiten waren erop gericht de onbekende dode haar naam terug te geven, te achterhalen wie zij was en waar ze vandaan kwam. Tot op heden vergeefs.

‘Het meisje van Teteringen’ rust dan ook onder een steen zonder naam, geboorte- en sterfdatum. Alleen de door Jaap Oomen bedachte tekst staat erop: ‘doordat wij jou gedenken, krijg jij het eeuwig leven’.

Ruim een jaar geleden zette ik een punt achter mijn naspeuringen. Desondanks bleven er tips binnenkomen.

De nieuwe informatie brengt het kindertehuis Maria Rabboni in verband met andere moordzaken. Volgens mij kan alleen gedegen rechercheonderzoek door het coldcase team van de regiopolitie Zeeland/West-Brabant uitwijzen of er sprake is van toeval, of dat er ‘meer aan de hand is’.

Ik doel op de mogelijkheid dat ‘het meisje van Teteringen’ een bewoonster kan zijn geweest van Maria Rabboni. Als dat het geval was, kunnen toenmalige leeftijdgenoten, nu vrouwen van middelbare leeftijd, belangrijke getuigen zijn.

Wat de toenmalige leeftijd betreft van het in het Cadettenkamp gevonden moordslachtoffer hecht ik de meeste waarde aan de verklaring van de tandarts die op basis van de gebitsanalyse van de overledene uitging van een meisje van een jaar of zestien. Het geringe aantal tandringen, zoals bomen die ook hebben, was voor hem bepalend.

In de andere moordzaken met een link naar Maria Rabboni spelen meisjes van een jaar of zestien een belangrijke rol. Dus net zo oud of jong, hoe je het noemen wilt, als ‘het meisje van Teteringen’. Dat bewijst nog niets. Kan toeval zijn. Wie dat niet onderzoekt, sluit die mogelijkheid bij voorbaat uit.

De recherche ging er in 1990, ondanks de verklaring van de tandarts, vanuit te maken te hebben met een vrouw van achttien tot vijfentwintig jaar als moordslachtoffer. Om die reden werd er geen onderzoek gedaan in het nabijgelegen Maria Rabboni, waar immers alleen kinderen tot een jaar of achttien verbleven.

De modus operandi van de moordzaken die nu in verband kunnen worden gebracht met het kindertehuis wijken volgens Jongedijk af van die van ‘het meisje van Teteringen’. Dit moordslachtoffer werd op basis van aangetroffen striemen op armen en benen van het stoffelijk overschot waarschijnlijk gevangen gehouden.

De overeenkomst met de andere aan Maria Rabboni gelinkte moorden is dat alle slachtoffers te maken kregen met fysiek geweld. Dat betrof zeker ‘het meisje van Teteringen’. Zij was door een mens gebeten en had verwondingen op de huid van uitgedrukte sigarettenpeuken. Zij stierf door ondervoeding.

Moordslachtoffer Kumral Bagci uit Den Haag bleek na haar gewelddadige dood in stukken te zijn gesneden. Ook ‘oma Mok’ had ernstig lichamelijk letsel.

Maria Rabboni (MR) is een instelling voor justitiekinderen. De afgelopen decennia is de instelling een aantal keren van eigenaar/exploitant gewisseld en heet nu Sterk Huis. Plaatsing geschiedde na tussenkomst van de rechter. Veelal lag de oorzaak in thuisproblemen.

Het verblijf in MR werd wisselend beoordeeld. Ervaringen van kinderen zijn op internet terug te vinden. Terwijl de een het een verademing noemt ten aanzien van de thuissituatie meldt een ander het afschuwelijk gevonden te hebben. Er zijn kinderen die na decennia nog een klachtenprocedure beginnen en genoegdoening weten te krijgen.

Van Maria Rabboni loopt een lijntje naar de vermoorde Papendrechtse Gina; naar de Bredase mevrouw Mok en naar de Haagse Kumral Bagci, die beiden ook een gewelddadige dood stierven. Er mist nog één lijntje, die van ‘het meisje van Teteringen’ naar MR. Een denkbeeldige lijn weliswaar, zolang niet is onderzocht of het moordslachtoffer uit het Cadettenkamp een pupil was van het kindertehuis. Hemelsbreed was de afstand tussen Maria Rabboni en de vindplaats van ‘het meisje van Teteringen’ minder dan één kilometer.

Hoewel het moordslachtoffer in de loop van 25 december 1990 door wandelaars werd gevonden, valt niet uit te sluiten dat het lijk al eerder in het Cadettenkamp werd gedumpt. Daar wijzen twee verklaringen op. De eerste van de recherche die op 26 december 1990 in een bericht aan de pers liet weten ‘dat het lijk mogelijk dagen eerder in het bos werd achtergelaten’. Nooit is duidelijk geworden op basis waarvan de politie 35 jaar geleden die conclusie heeft getrokken.

Gepensioneerd vrachtwagenchauffeur Joost Schuncken uit Oosterhout verklaarde tegenover mij, zo valt te lezen in ‘Dagboek van een Moordzaak’, een aantal dagen voor Kerstmis 1990, tijdens het uitlaten van zijn hond, een lijk in het Cadettenkamp te hebben zien liggen. De destijds in Teteringen woonachtige vrachtwagenchauffeur spoedde zich naar huis (er waren nog geen mobiele telefoons) en deed telefonisch aangifte bij de politie, alvorens hij voor een rit naar het buitenland vertrok.

Ruim dertig jaar later kon Schuncken mij zonder enige aarzeling de plek aanwijzen waar het lijk van ‘het meisje van Teteringen’ indertijd zou hebben gelegen. Dat was zeker honderd meter dichterbij kindertehuis Maria Rabboni dan het ontzielde lichaam later aan de Galgestraat werd gevonden. Dat zou kunnen wijzen op verplaatsing. Maar door wie? En waarom? Het moet nog worden opgehelderd.

Een grote frustratie is dat politie en justitie het indertijd uitgevoerde rechercheonderzoek strikt geheim houden. Zelfs met inschakeling van rechtspsycholoog Peter van Koppen, die een goede relatie heeft met de procureursgeneraal in ons land, de bazen van de officieren van justitie, worden de bedoelde documenten niet vrijgegeven. Dat roept vragen op, temeer daar een duidelijke argumentatie ontbreekt. Zijn de rechercherapporten er nog wel? Moet er iets worden afgedekt?

Feit is dat in de jaren negentig de Rijks- en Gemeentepolitie naast elkaar functioneerden en vaak niet probleemloos. Het zou van belang kunnen zijn de geheugens van de nu nog levende getuigen van de 35 jaar oude moordzaak op ‘het meisje van Teteringen’ te activeren door bepaalde gegevens openbaar te maken. Uiteraard zonder daderkennis.

Een aantal belangrijke data met bijbehorende gebeurtenissen op een rijtje:

3 op 4 juli 1993 – Breda

Tim Mui Cheung (‘oma Mok’, 56), vermoord in restaurant aan de Jorisstraat. Rechtszaak tegen 6 verdachten, 3 mannen/3 vrouwen. Jane, Jenny en Carien, oud-bewoonsters Maria Rabboni krijgen wegens medeplichtigheid twee jaar. De mannen tien jaar. Procedure rechterlijke dwaling loopt nog. (On)opgelost.

23 juni 1995 – Den Haag

Kumral Bagci (7), vermoord gevonden in Scheveningen, na twee dagen zoek te zijn geweest. Kumral is het zusje van Selma Bagci, die in 1995 22 jaar is en een deel van haar jeugd woonde in Maria Rabboni. Verdachte moeder pleegt zelfmoord. Een destijds 12-jarige zoon wordt als jong volwassene vrijgesproken. Onopgelost.

13 augustus 1996 – Papendrecht

Gina Vreedzaam (22), oud-bewoonster Maria Rabboni, prostituée door klant gewurgd. Verdachte in beeld. Betrokkene verongelukt in verkeer voor behandeling rechtszaak. Onopgelost

Theo Jongedijk komt resumerend tot de conclusie dat in 1990 vijf nu als slachtoffer dan wel als dader in moordzaken genoemde meisje van ongeveer zestien jaar in kindertehuis Maria Rabboni woonachtig zijn geweest.

Het gaat om Gina, Selma, Carien, Jenny en Jane.

Gina werd gewurgd als prostituée. Selma haar zusje Kumral werd vermoord. Carien Jenny en Jane werden in de moordzaak ‘oma Mok’ veroordeeld tot twee jaar cel.

De cruciale vraag is: kenden Gina, Selma, Carien, Jenny en Jane ‘het meisje van Teteringen’? Was zij medebewoonsters van kindertehuis Maria Rabboni?  

Wat herinneren deze vrouwen van inmiddels middelbare leeftijd zich nog van 35 jaar geleden, toen vlakbij hun kindertehuis Maria Rabboni een vermoord leeftijdgenootje werd gevonden?

De tekst van dit artikel is gepubliceerd onder een CC BY-SA 4.0-licentie. Foto's in dit artikel met dank aan Theo Jongedijk.