Huis van de H. Martinus in Wanroij

Paul Huismans

vertelde op 27 augustus 2012 om 14:09 uur

In 1889 bouwde pastoor Martinus van de Ven van de parochie Sint Cornelius een klooster voor de Franciscanessen van Veghel. De weduwe Johanna Thomassen-Kroeg stelde het kapitaal beschikbaar, op voorwaarde dat zij en haar gebrekkige zoon ook in het gebouw konden wonen.

Klooster en kerk, gezien vanaf de silo van de veevoederfabriek (collectie BHIC)

Op 21 mei van dat jaar konden de franciscanessen het klooster betrekken, dat waarschijnlijk ontworpen was door J. Heijkants. De onderwijstaak was oorspronkelijk niet voorzien, maar de zusters hadden wel een bewaarschool. Nog voor de eeuwwisseling verzorgden de zusters echter al het onderwijs aan meisjes.

We zijn benieuwd of de school altijd een meisjesschool is gebleven. Hoe was het om een zuster voor de klas te hebben?

In september 1961 is het klooster opgeheven. In 1964 is het gebouw verkocht en gesloopt voor het nieuwe gemeentehuis. Ter herinnering aan het liefdegesticht plaatste beeldhouwer Gerard Bruning het beeld Twee Nonnen voor het raadhuis, dat later onder andere in gebruik werd genomen voor horeca.

Bron: J. Smits, Vademecum van religieuzen en hun kloosters in Noord-Brabant, Alphen a/d Maas, 2010

Meer Kloosters

Reacties (2)

Margo van Grinsven zei op 15 april 2026 om 15:01 uur

In de jaren 50 en 60 ben ik veel in Wanroij geweest bij mijn oudtantes, de dames Cor en Rika Reijnen, dorpsstraat 15, waar mijn ouders achter in de boomgaard een huisje hadden. Ik gruwde van het zogenaamde 'Liefdegesticht' waar de oude vrouwen aan de ene kant buiten zaten te breien en de oude mannen aan de andere kant aardappelen zaten te schillen. Echtparen die er verbleven werden uit elkaar gehaald en hadden nauwelijks nog contact met elkaar. Mijn moeder (1929) die al vanaf haar jonge jaren regelmatig met haar vader (broer van de dames Reijnen) vaak in Wanroij was, vertelde mij het verhaal van een vrouw (weduwe) en een man (weduwnaar) die daar door hun wederzijdse kinderen na een zondagsdienst met de kar opgehaald werden. Hun weinige spullen werden op de kar geladen, man en vrouw er boven op en zo werden ze naar ..... gereden, Ze hebben er nog jaren samen gewoond. Ik heb de zusters van dat gebouw altijd ' gehaat' om wat ze die oude mensen aan deden en was blij dat het sloot.

Marilou Nillesen zei op 16 april 2026 om 08:38 uur

Jee Margo, wat een indringende herinnering. Je afkeer is hierdoor heel begrijpelijk; het klinkt als een harteloze beroving van het laatste beetje waardigheid en samenzijn. Heftig hoor, bedankt voor je bericht.